Κοινοποιησεις

Δε μ’ αγάπησες, μονάχα
με πίστεψες και γι’ αυτό
με μίσησες.
Με έσπρωχνες στην άκρη
κι όταν μ’ έριξες, είπες
πως έπεσα, κι όταν
μ’ έδιωξες, είπες πως έφυγα.
Δε μ’ αγάπησες, μονάχα
με κοίταγες με βλέφαρο λοξό
κι εγώ με λυγμό,
πεθυμούσα τα χέρια σου,
την αγκαλιά σου.
Πώς μπόρεσα να σ’ αγαπώ;

Όταν δεν μ’ αγαπούσες,
μου ‘λεγα ψέματα.
Πως κάτι θα ‘χεις.
Η μέρα, ο καιρός,
η φασαρία πως σ’ ενόχλησαν.
Ήθελα να είμαι αυτό που αγαπάς.
Όμως δεν μπόρεσα και δεν μπορώ.
Στο σχήμα που στενεύεις,
δεν χωρώ. Λυπάμαι έντονα,
σχεδόν πενθώ, ξεσπώ
σ’ όλους εκείνους που αγαπώ
και μετανιώνω.

Δεν με αγάπησες, μα με δοκίμασες.
Μου ‘πες “ακόμη δεν ωρίμασες”,
με γύρισες στο πιάτο.
Και πια δεν κλαίω που με άφησες,
δεν κλαίω που σε άφησα κι εγώ.
Προχωρώ. Σε δρόμους ανοιχτούς
κι έχω πολλούς, μα την καρδιά
την έχω μία και φοβάμαι μην χαθώ.