Κοινοποιησεις

Σε θέλω. Τώρα.
Σε θέλω τόσο,
που το ακούν
τα φύλλα του δάσους,
και τα πουλιά ξυπνούν,
αλλάζουν έδαφος,
παραμορφώνεται η φύση.

Κι ίσως γράφω πεζά
κι ίσως δεν γράφω καν,
κι ίσως δεν με επιλέγουν
σαν καλύτερο γραπτό
ή σαν καλύτερο άνθρωπο.
Και γιατί, δεν ξέρω.
Γιατί; δεν με ενδιαφέρει.
Ποτέ δεν θα με ενδιαφέρει,
αφού εγώ έχω έναν τρόπο
και μ’ αυτόν πορεύομαι καιρό.
Για λίγο με σώζει.
Για λίγο με κρατά.
Τώρα έχω κι εσένα,
κι αυτό μετρά.
Που στις δύσκολες μέρες, είχα εσένα.
Κι όταν κλαίω κι όταν γελάω.
Και σε τοποθετώ κι εσένα εδώ.
Στο χαρτί μου.
Κι είναι όσα έχω τα χαρτιά μου,
όσοι αγαπώ τα γράμματά μου.
Πολλοί είμαστε πεζοί,
και λίγοι
έχουμε όμορφους λόγους.

Κι ας είμαι λιγότερο καλή
και περισσότερο εγώ.
Σε φίλους που με πλήγωσαν
να μην γυρίσω.
Για ανθρώπους που με πούλησαν
να μην δακρύζω πια.

Καμιά φορά δεν συγκρατούμαι
και ξεχνάω το μέτρο,
κατεβαίνω σκαλί χωρίς λόγο,
γιατί βιάζομαι να σου πω,
βιάζομαι να σου γράψω,
να σου μιλάω και να σου μιλάω
και να σου γράφω και να σου γράφω.
Τρέχω,
κάνω κόμματα και δεν με νοιάζει,
κάνω κόμματα και το αγαπώ,
ας είμαι λιγότερο σωστή
και περισσότερο εγώ.

Πολλοί είμαστε πεζοί,
και λίγοι
έχουμε όμορφους λόγους.