Κοινοποιησεις
Διψάω για κόσμο και ζωή,
άλλες φορές τα κυνηγώ
κι όταν είμαι δειλή,
σκεπάζομαι και κλαίω.
Οι μέλισσες γελούν.
Βουίζουν, ζαλίζουν
και τα μαλλιά μου τραβούν.
Πάρε με μακριά, ή έστω
ποτέ μην τις ακούσεις.
Με βλέπεις; Είμαι και αυτή.
Πιο μέσα απ’ την μπλούζα,
πιο κάτω απ’ το δέρμα.
Το φως σου είναι
το πιο όμορφο χρώμα σου.
Σ’ ένα δωμάτιο γεμάτο μελίσσια,
μία ζωή εγκλωβισμό,
κράτα με
δέκα λεπτά κάθε απόγευμα
κι ύστερα ξέρω εγώ
τι θα κάνω.
Όλοι λένε “σκότωσε”
και “ξεπέρασε”.
Όλοι κάνουν πόλεμο,
προσπερνούν τα γεγονότα.
Εγώ θέλω μόνο
ν’ ανοίξω το παράθυρο,
όλες οι μέλισσες να φύγουν.
Δε θέλω να σκοτώσω. Δε θέλω να ξεχνώ.
Θέλω να θυμάμαι και να λησμονώ,
να κρατάω και να προχωρώ,
ψηλά να κοιτάζω, ν’ αντέχω.
Να μπορώ.
Βοήθα με λίγο, έτσι,
που μόνο εσύ μπορείς,
κι ύστερα ξέρω εγώ
τί θα κάνω.