Κοινοποιησεις

Έκθεση.
Και απογύμνωση του Εαυτού
σε λευκές κόλλες χαρτιού.
Πετάω τις γάζες και αφήνω
τα γράμματα να κυλήσουν,
αφήνω τα ράμματα να με γδύσουν.
Το μόνο που φοβάται η ψυχή μου,
είναι πώς θα πέσει πάνω στο χαρτί.

Όπως και να το κάνουμε,
μια δύσκολη στιγμή οδηγεί
σε μια στιγμή καλύτερη.
Η βροχή πέφτει μόνο,
ώσπου ν’ αδειάσει το σύννεφο.
Τα δάκρυα πέφτουν,
μέχρι να πάψει το κλάμα.
Και η καρδιά πονάει,
μέχρι ο πόνος να σταματήσει.
Και όλα σταματούν.
Μέχρι τότε, θέλω να ξέρεις αυτό.
Αυτό. Που τόσο δύσκολα
θυμάμαι, όταν βρέχει.
Τόσο δύσκολα, πιστεύω
πως ο ουρανός θ’ ανοιξει.
Κι όμως,
είναι αναγκαία αληθινό.

Θα σταματήσει.
Κι εμείς,
θα πάψουμε πια να πονάμε.