Κοινοποιησεις

Συγνώμη που καμιά φορά
σου δαγκώνω το χέρι.

Το χέρι που σε ταΐζει
είναι τρόμος και πάθος.

Το χέρι που σε ταΐζει,
δαγκώνεις, γιατί φοβάσαι,
μη σε δαγκώσει εκείνο
κι αν δεν το δαγκώσεις,
σε δαγκώνει αυτό,
γιατί φοβάται εσένα.

Γιατί οι άνθρωποι είναι μικροί.
Κι εγώ μικρότερη, πίστεψέ με
κι εγώ χειρότερη. Συγχώρεσέ με.

Κι εσύ μου καθαρίζεις το ψαράκι
κι εγώ φοβάμαι μην έριξες δηλητήριο.
Σ’ ευχαριστώ που αντέχεις και μιλάς σιγά,
που έρχεσαι και ακούς και σε ρωτάω “γιατί;”
και εσύ δεν μιλάς, αλλά ξαναέρχεσαι
και με ξαναταΐζεις. Κι εγώ δεν ξέρω
που σταματώ, που αρχίζω ξανά,
μετρώ αέρα με το διάφραγμα,
χορταίνω, δίχως να γευτώ καμιά φορά,
μασάω γρήγορα, όταν η καρδιά μου πεινάει.