Κοινοποιησεις

Φεύγω από σένα και πονώ, 
όμως ακόμα ισορροπώ
με σταθερά βήματα.
Γιατί ξέρω πως έκανα,
ότι καλύτερο μπορούσα.
Όχι επειδή προσπάθησα,
μα επειδή σε αγαπούσα.
Κι εκεί πέρα ακριβώς,
βλέπω μπροστά μου το φως.
Και δεν πειράζει,
αν πονέσαμε πολλές φορές,
αφού το ξέρω πια,
πως ο πόνος είναι για την ψυχή,
ότι είναι το βιβλίο για τον άνθρωπο.

Γι’ αυτό κρατώ τα χέρια μου ανοιχτά,
γιατί σ’ αγαπώ κι ας μην είναι το ίδιο με χθες.
Γιατί το ξέρω, πως ο καιρός
μπορεί να φθείρει ακόμα και το σίδερο.
Κι αυτά τα ποιήματα, δεν θα τα δεις ποτέ πια.
Τα φυλάω για την επόμενη ιστορία.

Γι’ αυτό κρατώ τα χέρια μου ανοιχτά,
επειδή ξέρω πια την αλήθεια και δεν φοβάμαι.
Επειδή γνωρίζω τα πρόσωπα,
από τα μάτια ως τη μιλιά
κι όλα ζητούν αγάπη.
Και εγώ, θα έχω για όλους,
δυο χέρια ανοιχτά,
γιατί για όλους φτάνει να δώσω.