Κοινοποιησεις
Ο γλυκός μου καφές,
χωρίς ζάχαρη μέσα.
Ξέρεις γιατί ακούν οι άνθρωποι ραδιόφωνο;
Γιατί πάνε το πρωί στη δουλειά
και πιο πριν τρώνε μαζί πρωινό
και πιο πριν, ξυπνούν μαζί στο κρεβάτι.
Ξέρεις γιατί ακούν οι άνθρωποι ραδιόφωνο;
Ξέρεις πόσο σε έχω ανάγκη;
Να με κρατάς,
όλα καλά να μου λες πως είναι.
Να με ταΐζεις και να με σκεπάζεις,
να με βοηθάς, τα κουμπιά μου να κλείσω.
Δεν θέλω να σε καθυστερώ,
θέλω να μη σε χορταίνω.
Όλα καλά να μου λες πως θα πάνε,
ξανά και ξανά και ξαναξανά.
Μέρες με ήλιο, δεν τις έχω ανάγκη,
κοστούμια και φώτα, άβολα στη σκηνή,
με πόδια τριγύρω, να μην ξέρουν
τα βήματα και να φαίνομαι λάθος.
Δεν θέλω να σε καθυστερώ,
θέλω να σε έχω, όταν τρέχουμε
με τα κλειδιά στο στόμα
και την ψυχή στις τσέπες.
Δεν θέλω να αργήσουμε,
θέλω να πέσουμε για ύπνο νωρίς,
μα πάντα κάτι γράφω
ή κάτι σκέφτομαι.
Στο πάτωμα που αγαπώ
δεν μπορώ πια.
Ούτε να κυλιστώ,
ούτε και να χορέψω.
Πώς να το ονομάσω;
Όχι θυμό. Κάτι που ήξερα,
μα τώρα πια με τίποτα δε σώζω.
Έλα να με πάρεις. Δε θέλω να χορέψω.
Δε θέλω να παίξω, ούτε ψέματα να πω.
Δεν είμαι λιγότερο έξυπνη,
είμαι περισσότερο φοβισμένη.
Είμαι περισσότερο μετρημένη,
περισσότερο βιαστική.
Έχω ένα τέρας να ταΐσω,
χέρια μικρά για να το πνίξω,
έχω έναν έρωτα να ζήσω,
έχω έναν κόσμο να διαβώ.