Κοινοποιησεις

Βαριέμαι τη ζωή μου,
όταν δεν είσαι μαζί μου.
Το στενάκι που μένω, μία μυρίζει πατάτες,
μια σοκολάτα ζεστή, που σ’ αρέσει,
κι άλλοτε κάτι γιορτινό στο φούρνο,
μάλλον θα είναι κέικ ή παντεσπάνι.
Μακάρι κάποτε, να κρατήσω
μία σημείωση και για τις μυρωδιές.
Κάποτε ζούσα με το χθες,
το κουβαλούσα.
Μπροστά εγώ, κείνο στην πλάτη μου,
να ξύνει το τσιμέντο.
Ήταν που δεν μπορούσε
τ’ αύριο να με ξεκουράσει.
Ότι αγάπησα έχει περάσει,
και ότι πόθησα έχει γεράσει,
κάποτε είχα ερωτευτεί τη ζωή,
τώρα γέρασε κι αυτή, κι εγώ την αγαπάω,
μα δεν γνωρίζω, πώς να τη μετρώ.

Α! Ίσως το ξεχνάω