Κοινοποιησεις

Ένιωσα πόνο στο στήθος
για λίγα λεπτά.
Αλλά μετά μου πέρασε.
Σήμερα ένας άνθρωπος
είπε πως για μένα ελπίζει.
Αλλά εγώ δεν άκουσα.
Γράφω και πετώ.
Μιλώ και ταξιδεύω.

Οι στιγμές μου συχνά χάνονται.
Κάποιες φορές αρπάζω το κεφάλι μου,
θέλω να με ταρακουνήσω δυνατά,
να ξυπνήσω, να σιγουρευτώ.
Ότι ναι, ζω αρκετά.
Πως τρώω αυτό το γλυκό
και το γεύομαι.
Να σιγουρευτώ,
πως ακούω τις κραυγές
και των άλλων, όχι μόνο τη δική μου.
Ο εαυτός μας κάνει την περισσότερη φασαρία, εκεί,
όπου ο ήχος είναι πυκνότερος
και κοντινότερος,
εύκολα προσβάσιμος,
συχνά ανυπόφορος, σιχαμερός.

Σήμερα ένας άνθρωπος
είπε για μένα πως ελπίζει
και ντράπηκα ίσως.
Για την αμηχανία την δική του,
για την αμηχανία την δική μου.
Δεν είναι εύκολο να λες την αλήθεια,
αλλά μοιάζει ευκολότερο, όταν ξέρεις πως δεν σου ανήκει.
Ντρέπομαι να κοιτάζω τους ανθρώπους στα μάτια,
μα ξέρω πως έχω χρέος σ’ αυτό.

Μέρα τη μέρα, πέφτουμε σε μικροπρέπειες,
χρεώνουμε το λάθος συχνότερα
απ’ ότι πρεσβεύουμε την ειλικρίνεια.
Απαιτούμε την ορθότητα των πραγμάτων
πάση θυσία,
κι από αγωνία και μόνο γι’ αυτό χαλάμε τον κόσμο.

Από μικρή αναρωτιόμουν, γιατί πρέπει να είμαι καλή σε όλα αυτά;
Τι πειράζει αν κάνω ένα σωστό και ένα λάθος,
αν καταλάβω την αδυναμία μου να αδυνατώ
κι ύστερα πω,
πως ναι, εγώ έσπασα το βάζο,
εγώ έφαγα τη σοκολάτα,
ναι, εγώ έφταιξα

και θέλω να το ξέρεις, μαμά. Μπαμπά. Δασκάλα.
Εγώ το έκανα.
Κι είμαι αυτή και αυτή και όλες αυτές.
Κι ίσως να ντράπηκα, αλλά τουλάχιστον είπα την αλήθεια.