Κοινοποιησεις

Το ξέρω,
πως στις δύσκολες στιγμές
πρέπει να δείξω θάρρος.
Σε μια πραγματικότητα
με ασπίδα το ξίφος του εχθρού.
Κι είναι δύσκολο σε τέτοιο καιρό,
είναι δύσκολο να πιστεύεις στο φως.
Να στρέφεις το βλέμμα σου
πέρα απ’ την πληγή σου.
Να είσαι πρώτα άνθρωπος
και μετά πληγωμένος.
Να πρέπει πρώτα ν’ αγοράσεις ψωμί,
και μετά να γιάνεις την πληγή σου.
Και μου λείπεις.
Εσύ,
μια αγκαλιά.
Μια αγκαλιά ειλικρίνειας.
Όχι προστασίας,
δε θέλω προστασία.
Γιατί εσύ
και τόσοι εσύ,
δε θέλετε και δε μπορείτε,

και γι’ αυτό μπορώ εγώ.
Σήμερα.
Σήμερα εγώ μπορώ.
Και θέλω να το γνωρίζεις,
πως ο πόνος πια,
είναι ένα σύρσιμο στο σούπερ μάρκετ,
στο διάδρομο με τα γλυκά ή τα ξυριστικά σου
κι όλα αυτά τ’ αναγνωρίζω ακόμα.
Και τα δικά σου και των αλλωνών.
Όταν κανείς σας δεν θυμάται,
τί καφέ πίνω.
Κι όλοι το ξεχνάτε,
ή δεν ρωτήσατε ποτέ.

Όμως ο πόνος πια,
δεν θρυμματίζει την ισορροπία μου.
Κι αντέχω, γαμώ το.
Την απώλεια, την προδοσία,
τον κουρασμένο σύντροφο,
τον ψεύτικο τον φίλο
και μ’ όλα αυτά πορεύομαι,
και τα ‘χω αποδεχτεί.
Και μ’ όλα αυτά παλεύω,
ν’ αγαπώ τον εαυτό μου.