Κοινοποιησεις

Ξέρεις τι γίνεται το άνθος
που ανοίγουν τα φύλλα του;
Νιώθω στο στήθος μου το σύρσιμο
αυτό, τα πέταλα που ανοίγουν.
Όσο περισσότερο σε φροντίζω
τόσο περισσότερο σ’ αγαπώ.
Κι είναι οι πίκρες μου γλυκές
άμα καμιά φορά λυπάμαι.
Δε θέλω μόνη να κοιμάμαι
ούτε ένα βράδυ, δεν φοβάμαι,
μα αισθάνομαι τη θέση μου αλλού.

Κάποια στιγμή, όλοι δάμασαν
ένα θηρίο.
Όχι εγώ, μα μπορώ•
μα κοντεύω.
Βλέπω φαντάσματα, φοβάμαι,
μα παλεύω,
γιατί όσο περισσότερο με φροντίζω,
τόσο περισσότερο μ’ αγαπώ.
Κι αν περισσότερο μας φροντίζω,
τότε περισσότερο μας αγαπώ.