Κοινοποιησεις

Όλα θα περάσουν, αφού πρώτα
με αλλάξουν, έτσι σκέφτομαι.
Ίσως χρειάζεται, ένας άνθρωπος
καλύτερος να γίνω.
Αν η καρδιά μας ράγισε,
σημαίνει πως αντέχει.
Αν η καρδιά μας ράγισε,
σημαίνει πως δεν σπα.

Θέλω να χαϊδέψεις τις ρυτίδες μου
και να μετρήσω τις ελιές σου.
Ήταν εχθές, που τό’ γραφα ανάποδα,
μα τόσο εύκολα χαλάει το δέρμα και ζαρώνει.
Γίνεται άσπρο και χλωμό,
μπλαβίζει.
Κανένας δεν αξίζει
τα βαθιά γεράματα.

Και είναι μέρες
που τα κόκαλα πονούν,
η λέξη κούραση
μοιάζει απλή και λίγη.
Έλα να με σφίξεις.
Συνέχεια το σώμα με καλεί
να σταματήσω, μα εγώ χορεύω.

Γιατί να είμαι τόσο ανθρώπινη;
Γιατί να αδυνατώ να ξεπεράσω τα πράγματα;
Τον απαραίτητο ύπνο και την τροφή.
Γιατί να γίνομαι μικρή,
κουβάρι στο πάτωμα,
επειδή μου λείπουν δυο χέρια;
Γιατί τα εξυμνώ,
γιατί τα αγαπώ
και δεν μπορώ
χωρίς αυτά να ζήσω;

Θέλω να γελάμε, όχι να κλαίμε.
Ούτε το σκοτάδι μ’ αρέσει.
Και σε αντίθεση μ’ άλλους, εγώ
δεν το διάλεξα. Δεν το διαλέγω.

Θα ήθελα να μου φέρεις μπογιά.
Να χρωματίσουμε τις μέρες μας.
Να χρωματίσουμε τους τοίχους μας.
Να μοιραστούμε τον χρόνο μας.
Να φτιάξουμε ένα γλυκό, κι ας μη φάμε.
Να έχουμε ένα σπίτι, κι ας μη μπούμε.
Είναι όμορφο να έχεις κάπου να γυρίσεις.