Κοινοποιησεις

Έχω δυο σπίτια.
Ένα εδώ
κι ένα εσύ.
 
Θα γράψω, γιατί τέτοια ώρα
οι άνθρωποι γίνονται σελίδες.
Τη νύχτα είναι όλα πιο επικίνδυνα.
Ακούω τις κραυγές των ανθρώπων,
τον βήχα και το όπλο τους,
τους δημοσιογράφους και τα άρθρα τους,
τον κάθε ηλίθιο που ενοχλεί τη ζωή μου.
Γιατί τώρα;
Όλος ο κόσμος κινδυνεύει
κι εγώ κινδυνεύω μόνο όταν
δεν με κρατάς.
Αφού στο σπίτι σου δεν φτάνουν
οι ειδήσεις και ο πόλεμος.
Έτσι δεν είναι;
Μπορώ να μείνω απόψε;
Όταν είμαι μόνη, δεν κοιμάμαι.
Φοβάμαι πως ο βήχας θα με σκοτώσει,
πως κάποια βόμβα θα με λιώσει
και δεν θα σε ξαναγκαλιάσω.
Το σπίτι σου είναι μακριά
κι όταν είμαστε εκεί
δεν συμβαίνει τίποτα.
Ξεχνάω τον πόνο,
αναστενάζω μόνο
για να σου τραβάω την προσοχή.
Είμαστε θωρακισμένοι,
όταν γυρνάς το κλειδί
και απλώνεις το πάπλωμα.
Έχεις τα πιο όμορφα χέρια
στον κόσμο
και το σπίτι σου είναι ζεστό,
γιατί βρίσκεται στο τέλος
του ουράνιου τόξου. Το ξέρω,
γιατί το δείχνουν οι αστερισμοί.
Γιατί ο ήλιος
είναι μέσα απ’ τα παράθυρα
κι όλος ο κόσμος έξω.