Κοινοποιησεις
Κάθε μέρα σηκώνω
και μια πεσμένη γυναίκα.
Πέφτουνε μ’ ένα θρόισμα τα πρωινά
σαν τα φθινοπωρινά τα φύλλα.
Γέμισαν τα ρημαγμένα πεζοδρόμια
με του φόβου τα σώματα
που με κοιτάζουν
με τα μεγάλα τους μάτια
θολωμένα από δάκρυα
περήφανα κρυμμένα.
Τα λόγια τους δεν βγαίνουν εύκολα
απ’ το ραμμένο στόμα.
Όλες άλαλες κείτονται
με τα γόνατα θρύψαλα
προσπαθώντας τη γύμνια τους να κρύψουνε
την ύστατη στιγμή
τραβώντας της ενοχής τη φούστα.
Τυλίγουν αμήχανα τα μπούτια
με τα λούτρινά τους παλτά
τα στήθια σφίγγουν με δεσμά σφιχτά
ρίχνουν τα μαλλιά
στα σημεία που ακόμα χαίνει η πληγή
«ήταν ατύχημα», ψιθυρίζουν, «δεν υπήρξα προσεκτική».
Τις ανασηκώνω ανάλαφρα με τα γερά μου μπράτσα.
Γυναίκες πεσμένες στα τέσσερα
από μικρά κοριτσάκια.
.
(Cover Artwork: Jeremy Lipking)