Κοινοποιησεις

Φωτογραφία: Χρήστος Διαμάντης “ΣΚΕΤΟ JACK”

Δεν ξέρω, η μέρα γέρνει ανάμεσα απο τη σχισμή στο στήθος της και στις άδειες παλάμες
μου,
είναι Τρίτη και σηκώνομαι για το συνηθισμένο οκτάωρο, εννιαωρο, δεκάωρο,
κάποιο τέλος πάντων χρονικο διάστημα που νοικιάζουμε και πρέπει λέει να νιώθουμε τυχεροί για την επινοικίαση του σώματος για τα 40 χρόνια εργασίας,
για το δικαίωμα στην ανάπαυση μετά απο αυτό,
όταν πλέον το σώμα δεν μπορεί να χαρεί τίποτα παρά να θυμάται τις νύχτες όλα όσα θα μπορούσε να ζήσει.
Το πάτωμα αναφλέγεται, το σπίτι μένει ακατάστατο πολλές μέρες,
τ’ αποκαίδια είναι όλα όσα φαντάστηκα μια κάποια μέρα πριν γεννηθώ,
οι ημικρανίες επιστρέφουν για να κατανοήσω τη πραγματικότητα,
οι σύντροφοι καταδικάζονται κι οι ”άλλοι” χορεύουν το ναρκισσιστικό τους εγώ στο τανγκό μιας δήθεν εξέγερσης χωρίς το ”ποιώ”,
τα στόματα ανοίγουν κι εγώ δεν κάνω τίποτα,
γι άλλη μια φορά που τα ποιήματα δεν φτάνουν ή οι λέξεις είναι τόσο χωρίς νόημα
που νομίζω σιγα σιγά παίρνω το λεξικό και τις σβήνω, έτσι που πια θα μιλάμε με κραυγές,
μικρούς σπασμούς στο πρόσωπο κι αλήθεια είναι θλιβερό οι άνθρωποι να βάζουν όρια χωρίς να τα φτάνουν,
μια ικανή συνθήκη να προστατέψουν τον εαυτό τους χωρίς να τον ανακαλύπτουν
κι αν ο Βάσλερ είπε πως ήρθε για να τρελαθεί εγώ λέω πως ήρθαμε για να νιώσουμε τα πάντα.

Οι ουρές για τα ηλεκτρονικά εισιτήρια, οι φωνές, όλοι αυτοι που ψάχνουν τον γαμημένο φταίχτη
για να δείξουν με το δάχτυλο και ξες γιατι ; γιατί ο φταίχτης έχει το πρόσωπο του φόβου τους,
το ίδιο προσωπο που δεν κοιτάνε όταν γυρίζουν σπίτι τους, μόνο βάζουν τα νεκροπάντοφλά τους,
σέρνουν το βήμα να τους ακολουθήσει γιατί αυτό πάει σ’ αντίθετο ρεύμα, ο κόσμος έχει πρόγραμμα και τηλεχειριστήριο,
ειδήσεις και μια επόμενη μέρα που δεν κατάφεραν να νιώσουν πως ”αγαπώ” σημαίνει
να στέκεις στη μέση μιας λεωφόρου γυμνός και να μη σε νοιάζει ποιό αμάξι θα σε πατήσει,
πως ”ονειρεύομαι” είναι μια στάση πραγματική μέσα σε αυτή τη ζωή κι όχι σε αυτή που δεν έζησες,
πως φίλος είναι να κάθεσαι ώρες πνιγμένος και στον πνιγμένο να δίνεις οξυγόνο,
πως σύντροφος είναι το ΄χαδι στους μώλωπες απο τις χειροπέδες στο ίδιο κατηγορητήριο
και ποίηση είναι να βρίσκεις το τίποτα στο τέλος της και να το χαίρεσαι χορεύοντας με σπασμένα ποδια.

Είναι Καθημερινή, έχει συννεφιά , κι όλα συνεχίζονται κανονικά