Κοινοποιησεις

Είναι φορές που θα ‘θελα
να επιστρέψω σπίτι ζωντανός.
Να μπορέσω να σταθώ στα πόδια μου
ή να παρακαθίσω οπουδήποτε
ικανός να αντικρίσω το λευκό.
Να μπορέσω κάτι να γράψω
ή  να τελειώσω κάτι που έχω ήδη αρχίσει.
Να καταφέρω να σταθώ απέναντί σου,
στο πλάι σου, πίσω σου, κάτω σου
ή να σε αφανίσω στη σκιά μου,
μέσα σου.

Ειλικρινά  και ξεδιάντροπα
η καθημερινότητα γίνεται τρέλα.
Προτεραιότητες μπήγονται και  ξεμπήγονται
σε στήθια γόνιμα, χιλιοσκαμμένα.
Συμπλέγματα ακροβασιών πνιγμένα στο τώρα
διεκδικούν ανεξαρτησία,
μα οι δαμαστές δεν είπαν  ακόμη
την τελευταία τους λέξη.

Πασχίζω για μια ακόμη ανάσα,
να συνεχίσω το φευγιό μου.
Αιωρούμαι και τερματίζω στην αγκαλιά του χάους
πετώντας τις λέξεις έξω απ’ την πόρτα,
σε κενούς διαδρόμους.
Αν τυχόν και μπλεχτούν το πρωινό στο βήμα σου
κάνε μου χάρη και μάζεψέ τες για μένα.

Θύμισέ με .