silencio

Βαγγέλης Ρουσσάκης

 
δεν γράφω ποιήματα
γιατί την φωνή μου
την πήραν τα πουλιά
οι λέξεις στέρεψαν από δάχτυλα
οι φθόγγοι στέρεψαν από μάτια
οι κιθάρες τις νύχτες
ακούγονται τόσο σιγανά
απόκοσμα, στα δωμάτια
δεν υπάρχει κάτι πέρα
από τα γέλια που δεν ήχησαν
δεν υπάρχει κάτι πέρα
από τα όνειρα που δεν ντύθηκαν
στα λευκά, μια μέρα θέρους
η σιωπή περιλαμβάνεται πια
στις στιγμές που φαντάζομαι πως ζω
από εδώ και πέρα πια
μόνο σιωπή
δεν υπάρχουν δάκρυα
να κυλήσουν
 
κοίταξε τις σκιές στους τοίχους
κάπου ανάμεσα στο μηδέν
και το άπειρο της σιωπής
 
θα με βρεις
 
κι αν δεν με βρεις
δεν ήτανε γραφτό
Γράψτε ένα μήνυμα…
Προηγούμενο άρθροΔιαρρηγνύετε αλλήλους
Επόμενο άρθροη οψη
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΡΟΥΣΣΑΚΗΣ
O Βαγγέλης Ρουσσάκης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην ακριτική Κάρπαθο. Η παντοτινή επαφή του με την θάλασσα γέννησε μέσα του έναν αθεράπευτο έρωτα για το υγρό στοιχείο, σε κάθε του μορφή. Όπως τα νιόκοπα αισθήματα που κυλούν μέσα σε ψυχές,, σε κάθε μικρή και μεγάλη έκφανση ζωής. Αυτά αναζητά, αυτά προσπαθεί να παρατηρήσει και να σκιαγραφήσει, μέσα από την αβάσταχτη ελαφρότητα των λέξεων. Μια καθόλου ανώδυνη, καθόλου αναίμακτη, συνεχή ιχνογραφία των ζωών που ζουν και δεν ζουν οι άνθρωποι. Οι ζωές που ζει ο ίδιος αναπνέουν στον κόσμο, οι περισσότερες, μέσα από τις αυτές τις λέξεις. Άλλωστε, ας μη λησμονηθεί, πως έγραψε για πρώτη φορά, όταν κατάλαβε το ανεκπλήρωτο που τον έθρεψε.