Κοινοποιησεις
 
δεν γράφω ποιήματα
γιατί την φωνή μου
την πήραν τα πουλιά
οι λέξεις στέρεψαν από δάχτυλα
οι φθόγγοι στέρεψαν από μάτια
οι κιθάρες τις νύχτες
ακούγονται τόσο σιγανά
απόκοσμα, στα δωμάτια
δεν υπάρχει κάτι πέρα
από τα γέλια που δεν ήχησαν
δεν υπάρχει κάτι πέρα
από τα όνειρα που δεν ντύθηκαν
στα λευκά, μια μέρα θέρους
η σιωπή περιλαμβάνεται πια
στις στιγμές που φαντάζομαι πως ζω
από εδώ και πέρα πια
μόνο σιωπή
δεν υπάρχουν δάκρυα
να κυλήσουν
 
κοίταξε τις σκιές στους τοίχους
κάπου ανάμεσα στο μηδέν
και το άπειρο της σιωπής
 
θα με βρεις
 
κι αν δεν με βρεις
δεν ήτανε γραφτό
Γράψτε ένα μήνυμα…
Προηγούμενο άρθροΔιαρρηγνύετε αλλήλους
Επόμενο άρθροΣτην Κοιλάδα με τους Ροδώνες
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΡΟΥΣΣΑΚΗΣ
O Βαγγέλης Ρουσσάκης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην ακριτική Κάρπαθο. Η παντοτινή επαφή του με την θάλασσα γέννησε μέσα του έναν αθεράπευτο έρωτα για το υγρό στοιχείο, σε κάθε του μορφή. Όπως τα νιόκοπα αισθήματα που κυλούν μέσα σε ψυχές,, σε κάθε μικρή και μεγάλη έκφανση ζωής. Αυτά αναζητά, αυτά προσπαθεί να παρατηρήσει και να σκιαγραφήσει, μέσα από την αβάσταχτη ελαφρότητα των λέξεων. Μια καθόλου ανώδυνη, καθόλου αναίμακτη, συνεχή ιχνογραφία των ζωών που ζουν και δεν ζουν οι άνθρωποι. Οι ζωές που ζει ο ίδιος αναπνέουν στον κόσμο, οι περισσότερες, μέσα από τις αυτές τις λέξεις. Άλλωστε, ας μη λησμονηθεί, πως έγραψε για πρώτη φορά, όταν κατάλαβε το ανεκπλήρωτο που τον έθρεψε.