Κοινοποιησεις
 
Τόσο πολλά ντύθηκαν
Και ξεντύθηκαν τους φόβους
Της νύχτας
Κι ήταν τα άνθη
Οι πικραλίδες
Που δεν σε θρηνούσαν
Επειδή δεν υπήρξες
Κι όταν άνοιξα την πόρτα
Είδα μόνο τη μορφή μου
Στο σπασμένο καθρέφτη
Οι πικραλίδες θρηνούν ξανά
Το ανύπαρκτο
Στο ακόμα μακρινό ξημέρωμα
Προηγούμενο άρθροΘ.Δ.Τυπάλδος | άτιτλο
Επόμενο άρθροΑυτοδικία
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΡΟΥΣΣΑΚΗΣ
O Βαγγέλης Ρουσσάκης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην ακριτική Κάρπαθο. Η παντοτινή επαφή του με την θάλασσα γέννησε μέσα του έναν αθεράπευτο έρωτα για το υγρό στοιχείο, σε κάθε του μορφή. Όπως τα νιόκοπα αισθήματα που κυλούν μέσα σε ψυχές,, σε κάθε μικρή και μεγάλη έκφανση ζωής. Αυτά αναζητά, αυτά προσπαθεί να παρατηρήσει και να σκιαγραφήσει, μέσα από την αβάσταχτη ελαφρότητα των λέξεων. Μια καθόλου ανώδυνη, καθόλου αναίμακτη, συνεχή ιχνογραφία των ζωών που ζουν και δεν ζουν οι άνθρωποι. Οι ζωές που ζει ο ίδιος αναπνέουν στον κόσμο, οι περισσότερες, μέσα από τις αυτές τις λέξεις. Άλλωστε, ας μη λησμονηθεί, πως έγραψε για πρώτη φορά, όταν κατάλαβε το ανεκπλήρωτο που τον έθρεψε.