Κοινοποιησεις

Η πόρνη είναι βασίλισσα,
ο θρόνος της είναι ένα ερείπιο,
η επικράτειά της ένα κομμάτι χεσμένο λιβάδι,
το σκήπτρο της
μια τσάντα με κόκκινο βερνίκι:
γαβγίζει μες στη νύχτα, βρόμικη και άγρια
σαν αρχαία μητέρα:
υπερασπίζεται
το έχει της και τη ζωή της.
Οι νταβατζήδες, τριγύρω, σε μπουλούκια,
φουσκωμένοι και άκεφοι,
μουστακαλήδες από το Μπρίντιζι ή Σλάβοι,
είναι αρχηγοί,
αφεντικά: μες στο σκοτάδι
κάνουν τις κομπίνες τους των εκατό λιρετών,
κλείνοντας το μάτι σιωπηλά,
ανταλλάσσοντας συνθήματα.
Ο κόσμος, αποκλεισμένος, σιωπά γύρω τους,
και οι ίδιοι αποκομμένοι από αυτόν,
σιωπηλά ψοφίμια αρπακτικών.

Αλλά μες στα σκουπίδια του κόσμου,
γεννιέται ένας καινούργιος κόσμος:
γεννιούνται νέοι νόμοι όπου δεν υπάρχει πια νόμος·
γεννιέται μια νέα τιμιότητα όπου τιμή είναι η ατιμία…
Γεννιούνται εξουσίες και άρχοντες,
άγριοι,
μέσα σε σωρούς από τρώγλες,
σε τόπους απέραντους όπου νομίζεις ότι τελειώνει η πόλη,
και όπου ωστόσο ξαναρχίζει,
εχθρική,
ξαναρχίζει χιλιάδες φορές,
με γέφυρες
και λαβυρίνθους,
εργοτάξια και μπάζα,
πίσω από θάλασσες ουρανοξυστών,
που καλύπτουν ολόκληρους ορίζοντες.

Στην ευκολία του έρωτα
ο φουκαράς νιώθει άνθρωπος:
θεμελιώνει την εμπιστοσύνη του στη ζωή,
μέχρι του σημείου να περιφρονεί όποιον κάνει άλλη ζωή.
Τα παιδιά ρίχνονται στην περιπέτεια
σίγουρα ότι βρίσκονται σ’ έναν κόσμο
που τους φοβάται, που φοβάται το φύλλο τους.
Ο οίκτος τους βρίσκεται στην ασπλαχνιά τους,
η δύναμή τους στην ελαφρότητά τους,
η ελπίδα τους στην ανυπαρξία ελπίδας.