Κοινοποιησεις
 
 
Εστιάζεις στη χρυσαφένια λάμψη
ενός ποτηριού σε ένα μπαρ που σερβίρει τζιν.
Αφήνεις να συμβεί.
Τα φώτα σε ταράζουν και
καταρρέεις πάνω στο γυάλινο τραπέζι.
Είσαι αρκετά
λιγότερος,
όμως αγγίζεις το επίπεδο της τελειότητας.
Αφήνεσαι να αγαπηθείς
από την σιωπηλή επανάσταση
κι έναν τόπο μέσα στις σκιές.
Φτάνεις από την πίσω πόρτα,
οδηγείσαι μέσα από τον λαβύρινθο
και η απόσταση από σένα σε σένα είναι
υποφερτή.
Τουλάχιστον, για μερικά δευτερόλεπτα.
Πριν πεις αυτό που σκέφτεσαι
και γίνεις μέλος
στην ακαδημία των λησμονημένων.
Είναι που ανήκεις σε μια καταραμένη χώρα
σε έναν τόπο μαγικό.
Επαναστάτης
δεμένος σε ένα χρώμα,
ένα χρώμα ανάμεσα σε εκατομμύρια αστέρια,
ένα γνώριμο χρώμα που σε βοηθά να αυνανίζεσαι
μια χούφτα ώρες.
Η κρίση ανέδειξε αυτή την επιθυμία,
όσων περιφέρονται τη νύχτα
μέσα σε αυτό το κάτι που λέγεται
μέλλον,
στο οποίο δεν συμμετέχουν όλοι,
στο οποίο κάποιοι αυτόπτες μάρτυρες φαντασιώνονται πως
σκλαβώνουν τη σκέψη και
σχεδιάζουν τους οργασμούς μιας κοινωνίας.
Και ξεχνιόμαστε, ίσως, για κάποιες ώρες.
Και δεν ξέρω…
κάτι ακούγεται
ή κάτι
σβήνει
ή επιζεί,
με τη μελωδία που ολοένα εμφανίζεται,
με την ατελή του ορχήστρα,
με τις διευθετήσεις που κάνουν
όσοι έχουν
εμπειρία από άλλες ζωές
στην παρούσα,
όσοι έχουν μια αρχή
αβεβαιότητας
καρφωμένη
στους μαύρους κύκλους κάτω απ’ τα μάτια.
.
(Πηγή: poiein.gr | Μετάφραση: Ιφιγένεια Ντούμη)