Κοινοποιησεις
 
Είμ’ ένας που τη νύχτα φίλο έχω κάνει.
Με βροχή βγήκα – με βροχή ‘ρθα πίσω.
Μέχρι το πιο απομακρυσμένο φως της πόλης πήγα.
 
Κοίταξ’ από ψηλά το πιο φτωχό της πόλης δρόμο.
Πέρασα δίπλ’ απ’ τον φρουρό της βάρδιας
Κι έριξα τη ματιά μου χαμηλά δίχως να δώσω εξηγήσεις.
 
Στάθηκα και τον ήχο των βημάτων έσβησα
Όταν μακρυά μου ακούστηκε κραυγή διακεκομμένη
Πάνω απ’ τις στέγες να ‘ρχεται απ’ άλλο δρόμο,
 
Όχι να πάω πίσω να καλεί ή ν’ αποχαιρετίσει.
Και πέρ’ ακόμα σ’ έν’ αλλόκοτο ύψος,
Ένα ρολόϊ αστρικό στον ουρανό
 
Να μου δηλώνει πως η ώρα, ούτε σωστή
μα ούτε και λάθος είναι.
Είμ’ ένας που τη νύχτα φίλο έχω κάνει.
 
(Απόδοση: Νεοκλής Κυριάκου)