Κοινοποιησεις
 
Η ελευθερία του Τύπου για το λαό του Σαλβαδόρ
κοστίζει 20 σεντάβος τη μέρα κατά κεφαλή
λογαριάζοντας μονάχα εκείνους που ξέρουν να διαβάζουν
και έχουνε περίσσευμα πάνω από είκοσι σεντάβος
αφού τα καταφέρανε να ζούνε μ’ αποφάγια.
 
Η ελευθερία του Τύπου για τους μεγάλους
επιχειρηματίες βιομήχανους και διαφημιστές
αποτιμάται σε χίλια και κάτι πέσος ανά σελίδα ασπρόμαυρη
κι ούτε που ξέρω σε πόσα ανά τετραγωνική ίντσα
κειμένου ιλουστρασιόν.
 
Η ελευθερία του Τύπου
του Don Napoleón Viera Altamirano
και των Dutriz και των Pinto και των κατόχων του El Mundo
αξίζει εκατομμύρια δολάρια:
λογαριάζοντας τα κτήρια
χτισμένα με τα κριτήρια του στρατού
υπολογίζοντας τα μηχανήματα και το χαρτί και τα μελάνια
τις χρηματοοικονομικές επενδύσεις των εταιρειών τους
αυτό που εισπράττουν καθημερινά απ’ τους μεγάλους
επιχειρηματίες βιομήχανους και διαφημιστές
κι απ’ την κυβέρνηση κι απ’ την Αμερικάνικη Πρεσβεία
 
κι απ’ τις λοιπές πρεσβείες
αυτά που απομυζούν απ’ την εργατική εκμετάλλευση
όσα αποσπούν απ’ τους εκβιασμούς («Για μη δημοσίευση
καταγγελίας κατά του εξέχοντος κυρίου
ή δοθείσης ευκαιρίας για τη δημοσίευση του μυστικού
 
που το ψαράκι μας θα πάει για φούντο»)
όσα αποκομίζουν από τα «κοπυράιτ»
όπως π.χ.
χαρτοπετσέτες «Amores…» αγαλματάκια «Amores…»
ό,τι μαζεύουν καθημερινά
εκ του συνόλου των Σαλβαδοριανών (και Γουατεμαλέζων)
που ’χουνε 20 σεντάβος διαθέσιμα.
 
Εντός της καπιταλιστικής λογικής
η ελευθερία του Τύπου είναι απλώς ένα ακόμα εμπόρευμα
και εν τω συνόλω της
ό,τι πληρώνεις παίρνεις:
20 σεντάβος το κεφάλι ημερησίως ο λαός ελευθερία του Τύπου
κάτι εκατομμύρια δολάρια
οι Viera Altamirano Dutriz Pinto και λοιποί
κατά κεφαλήν ημερησίως
η ελευθερία του Τύπου τους.
 
 
(Παράνομα Ποιήματα | 1975)