Κοινοποιησεις

Κάποτε, όταν ο χρόνος ήταν ακόμη νέος, οι άνθρωποι ζούσαν λιγότερο.
Έγκυρες μελέτες λένε πως έφευγαν πλήρεις ημερών στα 24 άντε το πολύ 26 τους χρόνια.
Βαθιά γεράματα!!!
Κι όμως..
Μέσα σε αυτό το -για σήμερα- ελάχιστο χρονικό διάστημα προλάβαιναν να ενηλικιωθούν, να παλέψουν και αν δεν γινόταν νόστιμη τροφή για δεινόσαυρους, βροντόσαυρους, τυραννόσαυρους (Rex ο διάσημος), τα αρσενικά έβρισκαν και κανένα θηλυκό το οποίο αφού μάγευαν με την ευαισθησία τους (καλά αναίσθητο το άφηναν με το ρόπαλο – λεπτομέρειες), το έσερναν στη σπηλιά τους και …(μην είστε αδιάκριτοι).
Και θα μου πεις τώρα εσύ που έχεις επιστημονικές γνώσεις ΚΑΙ μεταπτυχιακό πως τώρα είναι καλύτερα, πως καλώς εχόντων των πειραμάτων θα διανύσουμε και 100 μη σου πω χρόνια.
Ε και;
Πόσα από αυτά πραγματικά ζούμε;

Ας αρχίσουμε τις αφαιρέσεις.

-Σχολείο ( απαραίτητο και δε σηκώνω κουβέντα)
-Στρατός ( για το αναγνωστικό κοινό ανδρικού φύλου)
-Να βρεις μια δουλειά ( και δυο και τρεις)
-Να αγχωθείς (για να την κρατήσεις)
-Ένα σύντροφο ( πάνω -κάτω)
-Να κάνεις παιδιά (το υποστηρίζω η μάνα)
-Να μεγαλώσουν, να φύγουν, να ξανάρθουν.

Πόσα χρόνια νομίζεις πως μένουν για σένα; Λίγα έ;
Το περίμενα πως αυτό θα σκεφτόσουν.
Περίμενες πως θα απογοητευτείς;
Πόσα από αυτά είμαστε ευτυχισμένοι, κάνουμε όνειρα, δεν είμαστε δήθεν;
Ας μη τα μετρήσουμε καλύτερα.
Ξέρεις, κατάλαβα πως όσο περνούν τα χρόνια, τόσο αρχίζεις να θέλεις να προσθέσεις: Στιγμές, ανάσες, πάθη, λάθη.
Και αναρωτιέσαι, προλαβαίνω;
Θα πω αδίστακτα «ΝΑΙ».. κοιτώντας εκείνους τους προ–προ-προ- γόνους των ατέλειωτων 24 άντε 26 ετών.
Δε λέω φυσικά να επιστρέψουμε στις σπηλιές και σεις αγόρια, ξεχάστε τα ρόπαλα.
Να θυμηθούμε τη φύση μας μόνο.
Αρσενικό – Θηλυκό.
Να βάλουμε και καμμία στενή φούστα εμείς τα κορίτσια, να σφυρίξετε με έναν θαυμασμό εσείς τα αγόρια.
Να σταματήσουμε για να ακούσουμε τη μουσική της ζωής, να χορέψουμε ίσως και κανένα τραγούδι της (κατά προτίμηση blues).
Εντάξει, ο χρόνος δε θα ξαναγίνει νέος, ούτε εμείς.
Και για να πω την αλήθεια, ποτέ δε σκέφτηκα να γυρίσω το ρολόι του χρόνου πίσω και να ταράξω το παρελθόν που η δουλειά του είναι να παρέρχεται.
Θ’ άξιζε όμως κάθε επόμενη μέρα περισσότερο από πριν, μεγαλύτερης διάρκειας σίγουρα και χωρίς αρνητικό πρόσημο.
Ξέρεις κανείς που μπορώ να βρω έναν Rex;

Προηγούμενο άρθροΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΞΑ®ΧΕΙΑ
Επόμενο άρθρο10
ΜΑΡΙΑ ΚΑΝΔΥΛΗ
Ζω σε μια πόλη με θάλασσα, κατάγομαι από μια πόλη με λίμνη. Παντού νερό… Εγώ όμως δηλώνω της γης επειδή δεν μπορώ να δηλώσω αερικό. Γράφω συνέχεια ακόμα κι όταν δεν κρατώ στυλό, ακόμα κι όταν μου λείπει το χαρτί εγώ γράφω. Καταγράφω είναι μάλλον η σωστή λέξη. Επίμονα, επίπονα καταγράφω συναισθήματα: Δικά μου, δικά σου, ό,τι βρώ. Έκρυψα σε ένα βιβλίο τις πρώτες καταγραφές, για να μην τις χάσω. Πλυμένα Λάβαρα και γω υπογράφοντας συγγραφέας του, ταυτόχρονα υποσχέθηκα να συνεχίσω -χωρίς στυλό χωρίς χαρτί- να ψάχνω συναισθήματα : Δικά μου, δικά σου, ό,τι βρω. Πιστεύω στον καλύτερο μας εαυτό όμως δε με ξαφνιάζει και ο χειρότερος. Ονειροβατώ με ρεαλιστικό τρόπο κι έτσι στριμώχνω μια δική μου ανεπίσημη πραγματικότητα μέσα στην άλλη. Την επίσημη. Αγαπώ τις αυθόρμητες πράξεις, απεχθάνομαι τις σκόπιμες απραξίες. Θυμάμαι το χθες, περιμένω το αύριο, ζω το τώρα.