Κοινοποιησεις

 

Τούτο δω είναι το ποίημα που θα έγραφα
νωρίτερα, μα δεν το ‘γραψα
γιατί σ’ άκουσα να κουνιέσαι μες στον ύπνο σου.
Σκεφτόμουν ξανά
το πρώτο μας πρωινό στη Ζυρίχη.
Πως σηκωθήκαμε προτού χαράξει.
Σαν χαμένοι για μια στιγμή. Βγήκαμε ωστόσο
έξω από το μπαλκόνι που έβλεπε
προς το ποτάμι και το παλιό τμήμα της πόλης.
Και έτσι απλά σταθήκαμε εκεί, χωρίς να μιλάμε.
Γυμνοί. Κοιτάζοντας τον ουρανό να φωτίζεται.
Συγκλονισμένοι κι ευτυχισμένοι. Λες και
μας έριξαν εκεί πέρα
εκείνην ακριβώς τη στιγμή.

(Δωμάτια όπου οι άνθρωποι ουρλιάζουν και πληγώνουν ο ένας τον άλλο |
Εκδόσεις: Γαβριηλίδης | Μετάφραση: Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος)