Κοινοποιησεις
Αν ο έρωτας είναι τυφλός, ο λόγος είναι ότι δεν βλέπει τίποτα
με τα μάτια της εξουσίας. Μην ελπίζετε να κρίνει και να κυβερνήσει,
γιατί αγνοεί την ανταλλακτική σχέση. Αρκείται στον εαυτό του.
Όντας το κέρας της Αμάλθειας της σεξουαλικότητας, εκφράζει
καλύτερα απ’ οτιδήποτε άλλο στον κόσμο του ευνουχισμού,
τη θέληση για ζωή και την υπέροχη αγριάδα της.
 
Αν, πάντως, οι εραστές που χτες λατρεύονταν χωρίζουν ξαφνικά
μέσα στο μίσος και στην περιφρόνηση, η αιτία δεν βρίσκεται
σε κάποιο αναλλοίωτο νόμο της παρακμής, σε κάποια αδυσώπητη
μοίρα της κούρασης. Προέρχεται απο τη μέγγενη των ανταλλαγών,
που μαραίνει τα πάθη, σβήνει τις φλόγες της καρδιάς, πνίγει
τις παρορμήσεις…
 
Αντί να μείνουν άπληστοι για τα πάντα μέχρι την εσχατιά του κορεσμού,
να που οι εραστές επικαλούνται το καθήκον, απαιτούν αποδείξεις, αναζητούν
μια παραγωγικότητα της στοργής.
Επιβάλλονται νόρμες συνοδευόμενες από την απαίτηση της αυστηρής
τήρησής τους, δεν γίνεται πια ανεκτή η απερίσκεπτη λήθη, η αδεξιότητα,
το ανάρμοστο, η φαντασιοκοπία, τα πάντα αποτελούν αφορμή επιπλήξεων
και κυρώσεων.
Επειδή τους λείπει η θέληση να δημιουργήσουν την αλλαγή όπου
θα ξαναβρεθούν, δανείζονται τα δεκανίκια της κοινωνίας που τους
ακρωτηριάζει απο τη γενναιοδωρία τους.
 
Η ψυχρή λογική αποδιώχνει την τρέλα της αφθονίας και έρχεται
να κάνει απολογισμό των πραγμάτων. Έφτασαν οι ύπουλοι καιροί
του να ζητάς και να δίνεις λογαριασμό, των υποχρεώσεων
που πληρώνουν εντόκως τα αναγνωριζόμενα δικαιώματα,
των φιλιών έναντι φιλιών που προαναγγέλλουν το ‘‘μία σου και μία μου’’
του απελπισμένου γοήτρου.
 
Με το να ιδιοποιούνται ο ένας τον άλλο, με το να μετράνε
την αμοιβαία στοργή, ο καθένας καταλήγει να πειστεί ότι…
τα προτερήματα του άλλου ήταν προϊόν της φαντασίας,
ότι η γενναιοδωρία δεν ανταμείβεται όπως πρέπει κι ότι η έλξη
δεν ήταν καθόλου δικαιολογημένη.
Ο έρωτας διαμαρτύρεται ότι εκχωρήθηκε σε αφερέγγυο οφειλέτη,
οι απογοητεύσεις συντάσσουν ένα πιστοποιητικό χρεωκοπίας,
το πάθος καταλήγει στη μικροπρέπεια, η στοργή στο παζάρεμα,
η φιλία στη συκοφάντηση…
 
Πώς να ζήσουμε σ’ ένα κόσμο όπου τα πάντα πληρώνονται;
Τις λίγες απολαύσεις που σας απέμειναν να προσφέρετε στους άλλους
και στον εαυτό σας, έχετε βαλθεί να τις ανταλλάξετε, να τις λογαριάσετε,
να τις ζυγίσετε

.
(Από το βιβλίο: Η ΒΙΒΛΟΣ ΤΩΝ ΗΔΟΝΩΝ | Μετάφραση: ΘΕΜΗΣ ΜΙΧΑΗΛ | Εκδόσεις: ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ)