Κοινοποιησεις
 
 
Ραφές σε αναμονή.
Ξεφτισμένες απ’ το χρόνο.
Ξεφτιλισμένες στο υγρό τσιμέντο.
Απ’ τα δάκρυα.
Ραφές της σιωπής.
Τρύπα είν’ η καρδιά.
Τρύπα της αβύσσου.
Μια λύπη που τριγυρνάει
μέσα στο ασάλευτο σώμα.
Η φυγή, άνθρωπε, σκαλίζει τις πληγές.
Κι ένα σκληρό, ανείπωτο «αντίο».
Να ‘ταν όλα αλλιώς.
Μακάρι, που δε χωρά σε χρυσό κλουβί.
Πάνω σ’ έναν σκονισμένο δίσκο.
Η μουσική που ‘ναι φτιαγμένη από βαμβάκι,
γδέρνει τα αυτιά.
Τούτο το τραγούδι με τις φωνές που στριγκλίζουν,
θα πεθάνει με δυο σφαίρες.
Κρύες και αδίσταχτες.
Σφαίρες που καταπίνονται.
Κι αίμα πουθενά.
Χαίρετε…
Τίποτα δε χαίρεται.
Χαιρετίσματα.
Στις γραμμές που έγιναν κύκλοι.
Κύκλοι που κλείνουν, όπως άνοιξαν.
Με σφαγή.
Με γιαταγάνια που κήρυξαν μονάχα την αγάπη.
Κι καρδιά που κάθισε να ξαποστάσει,
σ ‘όλα τα απάγκια-στο στέρνο, στα χέρια, στα γόνατα-
περιφέρεται ξεμαλλιασμένη.
Που θα πάει τώρα;
Και πώς να σταθεί μες στις ανούσιες βουές;
Μόνη, στην αρχή μαζί με τα βρέφη.
Θα μάθει.
Όχι.
Κι είναι μια τελεσίδικη άρνηση.
Μέσα απ’ την κοιλιά να ξεριζωθεί το κενό.
Για απώλειες μιλάμε.
Για τα «μου» που μπλέχτηκαν στα «θα λείψεις».
Και σφίγγουν.
Σφιχτά.
Όπως τα ποιήματα που μας τεμάχισαν κάποτε.

(Photo by C.)