Κοινοποιησεις

Είθισται την πρωταπριλιά να κάνουμε τεστ ντράιβ τις δόσεις αλήθειας
που μπορεί ν’ αντέξει ένας άνθρωπος.

Εκεί, με την πρώτη δειλή συγκυρία του κοντομάνικου.

Περισσότερο δέρμα, περισσότερο περιθώριο λαβής σε περίπτωση λιποθυμίας,
αφού δεν αντέξαμε τα ψέματα που φλερτάραν με τα όριά μας.

Εχθές, εξ αφορμής Σαββάτου κι αιτιατού ακανθώδους,
κατέβασα όλα τα ξινισμένα κρασιά.

Ποιός είναι αυτός που δε δοκίμασε να πιει
από το ποτό του αγαπημένου του ποιητή.

Κι ο εμετός που έβγαλα ήταν κατακόκκινος σαν σπλάχνα.

Άχνα.

Αφότου ξέρασα όλη τη μασημένη τροφή που είχα φάει, άχνα.

‘’Γιαπάντασερωτεύομαιμουλείπειςσεθέλωτοκαλύτερογαμήσιμουθαπαλέψουμε.’’

Ακούστε, το μόνο σίγουρο ‘’για πάντα’’ που ‘χω στα 28 μου έτη
να προσκομίσω χωρίς να ντρέπομαι,

το κρασί θα είναι πάντα κόκκινο για να χρωματίζει τις λέξεις
που θα σφαδάζουν και θα σφάζουν στους ουρανίσκους
κι ολοφυρόμενες θα στραγγίζουν στο νιπτήρα.

Ίσως εκείνο το εκνευριστικό πλιτς πλατς
που δεν μας αφήνει τα βράδια να κοιμηθούμε,
να είναι μια λέξη που παλεύει να μείνει ζωντανή,
έτσι όπως θυμωμένα ξεβράστηκε από κάποιο ευπειθές στομάχι,
Σάββατο βράδυ, ξημερώματα …