Κοινοποιησεις

Θα χτίσουμε κι αυτό το καλοκαίρι τους πύργους μας.

Θα τους πάρει το κύμα.

Είναι προσφορά στη θάλασσα που γενναιόδωρα επιτρέπει να μας λούζουν τα μυστικά της.

Η μικρή –προσωρινή- μας θυσία.

Κανείς εδώ δε νιώθει βασιλιάς, καμία δε νιώθει βασίλισσα.

Μονάχα ικέτες, σχεδόν γυμνοί για να μη μπορούμε να κρύψουμε πουθενά ένα στέμμα.

Οι πύργοι μας….

Ιδιωτικοί ναοί δυο υλικών, πρωτόγονοι, φτιαγμένοι από ανώνυμα χέρια που γίνονται ξάφνου αθώα ενώ ιεροσυλούν αφιερώνοντας στο θεό του ήλιου.

Άμμος και Θάλασσα.

Χτισμένοι σκόπιμα τόσο κοντά στο αλμυρό νερό. Στο αλμυρό νερό που μας κοιτάζει με επιείκεια συγχωρώντας αυτή την αυθάδεια.

Ξέρει και ξέρουμε πως το οικοδόμημα δε μας ανήκει. Δε θα το βεβηλώσει η μονιμότητα, δε θα ζήσει παραπάνω απ’ όσο πρέπει.

Τη στιγμή που τα υγρά μας χέρια τοποθετήσουν την τελευταία προσευχή, το κύμα θα ’ρθει να διασπάσει τα ενωμένα υλικά.

Θα διαχωρίσει ξανά τους κόκκους έναν προς ένα.

Θα γελάμε εμείς καθώς θα ζούμε τη μεταμόρφωση. Θα βαδίζουμε μετά απαλά γνωρίζοντας πως τα πέλματα μας αγγίζουν χιλιάδες πύργους, χιλιάδες ναούς που απατηλά τώρα πια είναι άμμος και θάλασσα.

Θα κολλήσουν ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών προσευχές που ίσως δεν είναι δικές μας και μείς θα τις ξεπλύνουμε σχολαστικά φτιάχνοντας μικρούς λόφους βωμών.

Ευχή:

Να τις πάρει το κύμα.

Προηγούμενο άρθροGood evening & wishes for a stress – free week!
Επόμενο άρθρο|Νερατζιώτισσα|
ΜΑΡΙΑ ΚΑΝΔΥΛΗ
Ζω σε μια πόλη με θάλασσα, κατάγομαι από μια πόλη με λίμνη. Παντού νερό… Εγώ όμως δηλώνω της γης επειδή δεν μπορώ να δηλώσω αερικό. Γράφω συνέχεια ακόμα κι όταν δεν κρατώ στυλό, ακόμα κι όταν μου λείπει το χαρτί εγώ γράφω. Καταγράφω είναι μάλλον η σωστή λέξη. Επίμονα, επίπονα καταγράφω συναισθήματα: Δικά μου, δικά σου, ό,τι βρώ. Έκρυψα σε ένα βιβλίο τις πρώτες καταγραφές, για να μην τις χάσω. Πλυμένα Λάβαρα και γω υπογράφοντας συγγραφέας του, ταυτόχρονα υποσχέθηκα να συνεχίσω -χωρίς στυλό χωρίς χαρτί- να ψάχνω συναισθήματα : Δικά μου, δικά σου, ό,τι βρω. Πιστεύω στον καλύτερο μας εαυτό όμως δε με ξαφνιάζει και ο χειρότερος. Ονειροβατώ με ρεαλιστικό τρόπο κι έτσι στριμώχνω μια δική μου ανεπίσημη πραγματικότητα μέσα στην άλλη. Την επίσημη. Αγαπώ τις αυθόρμητες πράξεις, απεχθάνομαι τις σκόπιμες απραξίες. Θυμάμαι το χθες, περιμένω το αύριο, ζω το τώρα.