Κοινοποιησεις

Κυκλοφορούν προσεχώς από τις εκδόσεις Opportuna δημοσιευμένα
και αδημοσίευτα κείμενα του Δημήτρη Πουλικάκου
(πεζά, ποιήματα, στίχοι, μεταφράσεις): Φρυκτωρίες ή Πόσο ζουν οι μύγες;

«…Οι πιτσιρικάδες λοιπόν της Κατοχής ― αδέσποτοι και µη―
αντιµετώπιζαν τα στρατά της Κατοχής (και τους Ναζήδες
και τους Εγγλέζους) µε κάποιον φόβο πάντα,
τον οποίον όµως υπερέβαινε το πνεύµα αντιλογίας τους,
το θράσος τους, η τόλµη τους και το υπέροχο µεσογειακό
χιούµορ τους!
«Κλά(ι)ν µάι(ν) πουτς» λέγανε στον Γερµαναρά, που έβλεπε
διασκεδαστικά τον µικρό που προσπαθούσε να µιλήσει γερµανικά.
Πού να ’ξερε τι του έλεγε ο µικρός.
Στους Εγγλέζους λέγανε: «Τρυκ µάι φορτ!» (ελαφρά παραφθορά
του «drink my fart»).
Βέβαια, οι Άγγλοι, άµα δεν τους λες τα πράγµατα
µε ακριβώς την πρέπουσα εγγλέζικη προφορά δεν καταλαβαίνουν
τις τους λες, οπότε το εξελάµβαναν κι αυτοί ως γραφικό
και κέρναγαν τους πιτσιρικάδες καµιά σοκολάτα ή κανα τσιγαράκι ―
έτσι και λίγο αργότερα που πλάκωσαν και οι Αµερικανοί,
µε τσίχλες bazoukas, σοκολάτες και τσιγαράκια Lucky Strike!
Εν τω µεταξύ, καθώς µεγάλωναν οι πιτσιρικάδες ―«απελευθέρωση»
― αυξήθηκαν και οι φιλοδοξίες και οι ανάγκες!
Καµιά φορά, τ’ Αµερικανάκια που κυκλοφορούσαν ― ως τουρίστες ουσιαστικά ―
στο κέντρο της Αθήνας ή του Πειραιά, µε τη φωτογραφική µηχανή
κρεµασµένη στον ώµο (πρωτόγνωρο πράµα για την εποχή),
άνοιγαν την όρεξη στους προγόνους ( ας πούµε των τσαντάκηδων, και όπου πιτσιρικάς τις,
τρέχοντας, άρπαζε τη µηχανή και χανόταν στα στενά γύρω από
την οδό Αθηνάς.
Από κει ξεκινά και η έκφραση «Αµερικανάκια είµαστε;»,
και διότι γενικά οι Αµερικάνοι ήσαντε αδαείς (κι ακόµα είναι ―
χαρακτηριστικό είναι το όνοµα που έχουν δώσει στο υπουργείο τους
των Εξωτερικών: «foggy botton» ― οµιχλώδης βυθός) και ευκολόπιστοι,
εύκολο να τους «δουλεύεις».
Και βέβαια, ένα τραγουδάκι που είχαν σκαρώσει και οι κατοχικοί ―
αδέσποτοι και µη ― πιτσιρικάδες για τον επί κεφαλής των αγγλικών
στρατευµάτων στη χώρα µας, τον στρατηγό Scobby!
Ένα boogie (αυτό το µάθαµε αργότερα), λούπα σε δυο ακκορντάκια,
Ντο και Φα:

”Το πουλί του Σκόµπυ, που είναι κόµποι-κόµποι
κι αν λυθούν οι κόµποι, θα φανεί του Σκόµπυ”.

Κι απ’ την αρχή. Da capo, που λένε!…
(Αργότερα συνειδητοποίησα πως αυτό είναι πραγµατικά και το
πρώτο ελληνικό ροκ-εντ-ρολλ κοµµάτι!)…»