Κοινοποιησεις

 

ο εν τη χειρί μου
απείρως διαστέλλων ήλιος
επί τη νυκτί εκίνησε
σε ένα συνδαιτυμόνα οδυρμό
μη εποδύρου μου
είπεν η ψυχή
και η κρήνη ανάβλυσε αίμα
στη πρώτη υποψία θρήνου
η ψυχή έλυσε τα χέρια
έκλεισε τα μάτια
σαν τον αστέρα τη μεγάλη νύχτα
κατάπεσε από τον ουρανό
η μήτηρ θρήνησε γοερώς
μη εποδύρου μου
είπεν η ψυχή
κι η γυνή εθαύμασε
την απείρως διαστέλλουσα φύση
και ανάπνευσε·
μέσ’ τις οικίες έβρεχε

Προηγούμενο άρθροΕΡΩΤΑΣ
Επόμενο άρθροΤσαρλς Μπουκόφσκι | ο γέρο – αναρχικός
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΡΟΥΣΣΑΚΗΣ
O Βαγγέλης Ρουσσάκης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην ακριτική Κάρπαθο. Η παντοτινή επαφή του με την θάλασσα γέννησε μέσα του έναν αθεράπευτο έρωτα για το υγρό στοιχείο, σε κάθε του μορφή. Όπως τα νιόκοπα αισθήματα που κυλούν μέσα σε ψυχές,, σε κάθε μικρή και μεγάλη έκφανση ζωής. Αυτά αναζητά, αυτά προσπαθεί να παρατηρήσει και να σκιαγραφήσει, μέσα από την αβάσταχτη ελαφρότητα των λέξεων. Μια καθόλου ανώδυνη, καθόλου αναίμακτη, συνεχή ιχνογραφία των ζωών που ζουν και δεν ζουν οι άνθρωποι. Οι ζωές που ζει ο ίδιος αναπνέουν στον κόσμο, οι περισσότερες, μέσα από τις αυτές τις λέξεις. Άλλωστε, ας μη λησμονηθεί, πως έγραψε για πρώτη φορά, όταν κατάλαβε το ανεκπλήρωτο που τον έθρεψε.