Κοινοποιησεις

 

 

Εκείνη ανοίγει μια παλιά σκουριασμένη πόρτα
επιτίθεται στις μελαγχολικές μου σκέψεις.
Είναι από τις γυναίκες των θρύλων, ντυμένη
μ΄ ένα πέπλο για να μην ορίζει τη θνητότητά της.
Ότι ζήσαμε δεν χωρά σε καμία κλεψύδρα, αν και ο χρόνος
επιμένει να μας εντάσσει στην δική του περιμετρική.
Αντιστεκόμαστε καιρό τώρα με ένα δικό μας τρόπο
επινοούμε ένα νήμα, τη συγκατάθεση, τη σιγουριά
ότι η σκέψη του ενός βρίσκει καταφύγιο στην αγάπη του άλλου
ενωμένοι μ΄ ένα παράδοξο τρόπο
συνυπάρχοντας αρμονικά στη διαδοχική εναλλαγή
του φωτός και του σκοταδιού.
Στο βάθος σπάζει η καμπάνα την πρωινή ησυχία.
Ένα σμήνος πουλιών, μολύβια πάνω σε διάφανο τραπέζι.
Σ΄ αυτό το απόμακρο και ψυχρό μέρος της Ευρώπης
ισορρόπησε. Προσπάθησε ν΄ αντικρίσεις την πραγματικότητα
όπως είναι. Η πολυτέλεια του αντίλαλου
χαρίζει διάρκεια στη φωνή μας.