Κοινοποιησεις

.
Νύχτα -σκοτεινή μου νύχτα- επιτέλους έλα.
Έλα και γω πουθενά δε θα πω ότι διάλεξες να γεμίζεις κτερίσματα τις αγάπες που μυρίζουν λιβάνι.
Κι ας είδα τόσες φορές γεμάτα με χώμα ανάμνησης τα χέρια, τα μαλλιά και τα ρούχα σου.
Πες μου:
Έσκαβες πάλι;
Έλα νύχτα μου κάθισε.
Χάιδεψε με και μίλα μου.
Πουθενά δε θα πω το κρυφό μυστικό σου.
Κι ας είδα τα χρυσά τα στολίδια σου, τις επάργυρες μνήμες και τα χάλκινα τάματα.
Πες μου:
Έκλαιγες πάλι;
Χάραξε και κουράστηκες νύχτα μου.
Πλύσου.
Ξάπλωσε.
Μέρεψε.
Πουθενά δε θα πω ότι έσκαβες, πουθενά δε θα πω ότι έκλαιγες.
Πες μου:
Θα έρθεις αύριο πάλι;

 

Προηγούμενο άρθροΌνειρα
Επόμενο άρθροΗ σκοτεινή πλευρά της #Santorini #donkey
ΜΑΡΙΑ ΚΑΝΔΥΛΗ
Ζω σε μια πόλη με θάλασσα, κατάγομαι από μια πόλη με λίμνη. Παντού νερό… Εγώ όμως δηλώνω της γης επειδή δεν μπορώ να δηλώσω αερικό. Γράφω συνέχεια ακόμα κι όταν δεν κρατώ στυλό, ακόμα κι όταν μου λείπει το χαρτί εγώ γράφω. Καταγράφω είναι μάλλον η σωστή λέξη. Επίμονα, επίπονα καταγράφω συναισθήματα: Δικά μου, δικά σου, ό,τι βρώ. Έκρυψα σε ένα βιβλίο τις πρώτες καταγραφές, για να μην τις χάσω. Πλυμένα Λάβαρα και γω υπογράφοντας συγγραφέας του, ταυτόχρονα υποσχέθηκα να συνεχίσω -χωρίς στυλό χωρίς χαρτί- να ψάχνω συναισθήματα : Δικά μου, δικά σου, ό,τι βρω. Πιστεύω στον καλύτερο μας εαυτό όμως δε με ξαφνιάζει και ο χειρότερος. Ονειροβατώ με ρεαλιστικό τρόπο κι έτσι στριμώχνω μια δική μου ανεπίσημη πραγματικότητα μέσα στην άλλη. Την επίσημη. Αγαπώ τις αυθόρμητες πράξεις, απεχθάνομαι τις σκόπιμες απραξίες. Θυμάμαι το χθες, περιμένω το αύριο, ζω το τώρα.