Κοινοποιησεις

Εξώφυλλο: ΜΑΡΙΛΕΝΑ ΖΟΛΩΤΑ – “ΠΑΡΤΕΡΙ”

Ξέρετε, υπάρχουν “ουου…” πράγματα που μας γυρίζουν τ΄ άντερα.

Προσωπικά -για παράδειγμα- έχω παραξενιές παιδιόθεν γιατί
(επεξηγηματικό) σιχαίνομαι τη μιζέρια και τον “πούστη” στις
εκδοχές που δεν αφορούν τού τι κάνει στο κρεββάτι του.
Δεν μ΄ αρέσουν όσοι επαναλαμβάνονται,
το τρέξιμο δε μ΄ αρέσει στις σκάλες του μετρό.
Τη διάθεση ασανσέρ, τα σκαμπό στα μπαρ με πλάτη,
γενικώς καμμία πλάτη,
τους ημιμαθής, τους σε λάθος θέση.

Το πάντα και το για πάντα, τις άνω τελείες όταν
δεν έχουν κάτι να μου πουν,
κυρίως όμως
δεν μου αρέσει η λογική του καριόλη.
Ο ήχος του δε μου αρέσει, είναι σα να ακούγεται
με μπόλικα πρίμα, είναι σαν άδεια σακούλα από
φουντούνια που τσαλακώνεται την ώρα που ψάχνεις
την ιδανική ησυχία για να μην σε πάρουν όλοι χαμπάρι
που τρως στις 4.00πμ. (..λες και κάτι έγινε..)

Όμως στο θέμα μας που είναι “ο καριόλης”,
ο οποίος μας τόνιζε συνεχώς πως είναι “πιστό σκυλί”
λες και του το ζήτησε κανείς.
Απλώς, είχε βρει την ευκαιρία να εξαργυρώσει τη
συναισθηματική του ανεπάρκεια, εκλιπαρώντας σχεδόν τη λύπη,
με ψυχοφθόρα τεχνάσματα..
Και τάϊζε τη ματαιοδοξία του, αναμασώντας σε κάθε ευκαιρία τη φράση
“Επειδή το αξίζει” όπως κι άλλα σαν αυτά..
Με γκρίνια πρωί, μεσημέρι, απόγευμα, βράδυ κι αν τύχαινε να
βρεθείς μπόσικος, την είχες πατήσει..
Όλα όσα του συνέβαιναν ήταν φοβερά και τρομερά ασυνήθιστα.
Έτσι ξεκίνησα να στρίβω με το πρώτο φως της μέρας,
με τεχνικές χαλάρωσης, εισπνοή και εκπνοή.
Όλος ο αέρας έπρεπε να βγει από μέσα μου
κι έπειτα μετρούσα μέχρι το 10 επαναλαμβάνοντας τη διαδικασία.
Διαλογισμός, αλλαγή της σκέψης με άλλη σκέψη, δεν ωφέλησαν.
Σ’ εμένα πάντως δεν έπιασαν..

Έχετε συναντήσει ποτέ κάποιον άνθρωπο που να σας
δημιουργεί αρνητικές σκέψεις και συναισθήματα
από το πρώτο κιόλας λεπτό που θα βρεθείτε μαζί του;
Έχετε αναρωτηθεί όμως γιατί δεν ταιριάζουν οι χαρακτήρες σας;
Η απάντηση είναι αυτή: επαγγελματίες τοξικοί άνθρωποι.
Η λογική του καριόλη αυτοπροσώπως.
Το κλείνω σε δυο παραγράφους.

Όπως λέει ο φιλόσοφος: Το χθες είναι χθες.
Ας παίξουμε με μόνο δύο χαρτιά.
Το τώρα και το αύριο κούπες.
Ψέμματα σπαθιά. Το παρόν.
Ψέμματα μπαστούνια. Το μέλλον, που είναι τόσο σύντομο,
το επόμενο κιόλας δευτερόλεπτο.

Μη δίνεις σημασία.
Πιές τούτη τη νύχτα, στη μέρα του “θανάτου της λογικής του καριόλη.”
Όχι του καριόλη αλλά της λογικής του
” σ΄ αυτή τη μέρα που δεν έρχεται ποτέ.
Μα που είναι το μόνο το οποίο πραγματικά διαθέτουμε.
Οι μικρές, μεγάλες καθημερινές αδικίες, η μιζέρια,
ο φθόνος κι οι συχνές πουστιές, μέρα με την ημέρα,
μου αφήνουν τη χάλια γεύση τους.

Κι επειδή σ’ όλους μας συμβαίνει κάτι παρόμοιο,
Θέλει στομάχι και θέληση ν’ αγωνιστώ, να γκρεμιστώ. .
Όμως και γι’ αυτό πρέπει να αξίζεις “καριόλη.
“Κι εσύ δεν αξίζεις, σήμερα, ούτε γι’ αυτό..

Προηγούμενο άρθροΦιλολογικό ψευδώνυμο: Λιούις Κάρολ- 7.01.1832
Επόμενο άρθροΑίθουσα αναμονής
ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Μένει στα Εξάρχεια. Ζει στον πλανήτη του. Βλέπει φωτογραφικά (κυρίως ασπρόμαυρα) Γνωρίστηκε με τη φωτογραφία τον προηγούμενο αιώνα. Αγαπά τον Φρίντριχ Νίτσε για το "Η αισθητική είναι ανώτερη της ηθικής". Αγαπά τη λέξη ελευθερία και το ασπρόμαυρο πορτραίτο. Τα καρέ του Ντίνου Διαμαντόπουλου και τον Helmut Newton, εμμονικά. Συμφωνεί πώς ο χρόνος καταστρέφει τα πάντα, εκτός από το ουίσκι. Κι ότι κανείς δεν μπορεί να ξεγελάσει το θάνατο, παρά μόνο η ζωή. Είναι πεπεισμένος πώς η ζωή του είναι βασισμένη σε πραγματική ιστορία και πώς ο γιαλός είναι στραβός.