Κοινοποιησεις
Πονάει η ψυχή μου,
το κορμί μου τρέμει
και ξεσπάει σε λυγμούς.
Είμαστε τόσο μικροί,
τόσο ανίκανοι και απόμακροι
που δεν μπορέσαμε να προστατέψουμε
το χώμα, τα δέντρα, τον αέρα, το οξυγόνο, τα ζώα.
Τη φύση, αυτή που μας γέννησε
και μας ζεί.
Αυτή που μας έφτιαξε ένα τόσο όμορφο κόσμο. Η Μάνα όλων.
Τη προδώσαμε, της επιτεθήκαμε
τόσο βάρβαρα, τόσο λυσσαλέα.
Και Εκείνη μία μας τιμωρεί – δέκα μας συγχωρεί και συνεχίζει να μας φιλοξενεί στην αγκαλιά της.
Ανθρωπόμορφα τέρατα, με τεράστια χέρια, μεγάλα στόματα και τεράστια στομάχια.
Εκτελεστές αθώων ψυχών.
Πιστεύαμε ότι είναι δεδομένη η μεγαλοσύνη της Φύσης,
πόσο ηλίθιοι, πόσο ανίδεοι.
Ντρέπομαι, χαμηλώνω το βλέμμα
μπροστά στα ζώα, στα δέντρα, στις θάλασσες. Χαμηλώνω το βλέμμα στα μωρά παιδιά.
Πώς να τους πω ότι όλα αυτά τα καμένα δάση, όλα αυτά τα νεκρά – εξαφανισμένα είδη – ζώα, όλοι αυτοί οι όγκοι πάγου, όλες αυτές οι θάλασσες καταστράφηκαν από τα δικά μας χέρια και μυαλά, από τα χέρια των μανάδων και των πατεράδων που τους γέννησαν;!
Ότι το μόνο που τους αφήσαμε είναι νεκρή φύση και κοινωνίες φασιστικές.
Αν είχα μια υπέρ δύναμη θα ήτανε να εξαφανίσω τον Άνθρωπο, αυτό θα έκανα, θα μας εξαφάνιζα!
Πονάει η ψυχή μου,
Λυπάμαι για όλα.