Κοινοποιησεις

Ναι, υπήρχαν πολλοί τέτοιοι φωτογράφοι στις κεντρικές πλατείες και στα πάρκα της Αθήνας.
Μέχρι τα μέσα ή τέλη της δεκαετίας του ’70 όποτε και εξαφανίστηκαν.
Στηνόσουν και σε φωτογράφιζε.
Πορτραίτο ή ολόσωμη ή και ολόκληρη παρέα.
Και έπαιρνες τη μαυρόασπρη, πάντα, φωτογραφία έτοιμη, σε λίγα λεπτά.
Ύστερα από μια απλή άλλα σύγχρονα και πολύπλοκη διαδικασία.
Φωτογράφιζε χωρίς φιλμ.
Άλλα σε φωτογραφικό χαρτί που εκτελούσε χρέη φιλμ…
Το είδωλο, βέβαια σχηματιζόταν αρνητικό.
Μετά τοποθετούσε το αρνητικό σ ένα ξύλινο εξάρτημα της τεράστιας μηχανής και το ξαναφωτογράφιζε.
Και τότε το είδωλο έβγαινε θετικό.
Στη βάση της ξύλινης μηχανής, υπήρχαν δυο συρταράκια με φωτογραφικά υγρά.
Εμφάνιση και στερέωση (που έπρεπε να αντικατασταθούν κάθε πρωί).
Το φωτογραφικό χαρτί που είχε το θετικό, έπρεπε να εμφανισθεί και να στερεωθεί…
Κι όλα αυτά σε ΑΠΟΛΥΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ.
Γι αυτό και οι μαύρες σκιερές σακούλες στα σημεία εισόδου της μηχανής .
Όταν η φωτογραφία ήταν έτοιμη και πριν παραδοθεί στον πελάτη, έπρεπε να πλυθεί.
Κάτω από τη μηχανή, υπήρχε πάντα ένας κουβάς με καθαρό νερό.
 
Να γιατί σήμερα, όταν μ ένα απλό τηλέφωνο,  στον οποιονδήποτε βγάζει υπέροχες φωτογραφίες, όλα αυτά ακούγονται σαν παρελθοντολογική επιστημονική φαντασία…