Κοινοποιησεις

Το καλοκαίρι του 2017, είδα(με) πολλά και καλά φεστιβάλ στη χώρα μας.

Όμως..

Οι διοργανωτές του 9th Street Mode Festival, έκαναν τη διαφορά!
– Κυρίως στα άτομα που έχουν κάποιες  κινητικές δυσκολίες και το μόνο που θα ήθελαν περισσότερο από όλα είναι να μη διαφέρουν από τους υπόλοιπους.

Παρ’ όλο το ξάφνιασμα της κοσμοσυρροής, πρώτη φορά είδαμε σε κατάμεστα stage, να λειτουργεί ο παράγοντας Άνθρωπος.

Μπράβο στα άτομα που δούλεψαν και ξεχώρισαν με την ευγένειά τους.

Καθόμουν πίσω αγκαλιά με την Sailor Jerry, τις μπύρες και με τα παιδιά της μπάντας, όπου ετοιμάζονταν σε λίγο να βγούν στη σκηνή.
Εκείνη τη στιγμή, ένοιωθα την ενέργεια των χιλιάδων μουσικοτρελλαμένων να με διαπερνά..
Η ίδια ενέργεια που  διαχέονταν όχι μόνο στο παλιό εργοστάσιο αλλά σε ολόκληρη την πόλη..
Φορούσα το μαύρο μπλουζάκι της αγαπημένης μου μπάντας.
Που 4 δεκαετίες τώρα αλωνίζει ακόμα τις ροκ αρένες.
Και σύντομα θα κυκλοφορήσουν τον καινούριο τους δίσκο (THE LAST DRIVE).

Ήταν η δική μου φωτογραφική μηχανή, της canon που μπορούσα να φωτογραφίσω αυτό που δεν περιγράφεται.
50 μπάντες, 2 εξωτερικά και 2 εσωτερικά stages τίγκα στην αδρεναλίνη
Η καύλα ατελείωτη, στην πιο σέξυ πόλη αυτής της χώρας.
3 μέρες, 4 σκηνές 50 μπάντες, δρώμενα, χιλιάδες κόσμος κάθε μέρα χαρούμενος!

Είναι ωραία στον παράδεισο.

Ο CHRIS B.I ετοίμαζε τα πιατίνια του, το soundcheck γίνονταν στο φτερό, οι τεχνικοί αυτοί οι αφανείς ήρωες “check…”
Για τους Last Drive, τους Nightstalker, τους 1000mods, τους vic , τους rumjacks… για όλες αυτές τις υπέροχες μπάντες που ακούσαμε.

Χαμόγελα παντού!
Χαζεύαμε τον ωραίο κόσμο και το χώρο που είχε γεμίζει ασφυκτικά απο ενέργεια.
Κάποιος πρίν λίγο είχε αφήσει μπύρες και μια μπουκάλα ρούμι παραδίπλα, πίσω απο το σκαμπό του ντράμερ.
Μπύρες ζεστά τσιγάρα. ροκ ήχοι και ρούμια.
Έβαλα ρούμι στα ποτήρια μας.
Στο μεταξύ, τα φώτα της σκηνής είχαν συγχρονιστεί με τις ανάσες του κόσμου.
Κανείς δεν καθόταν, όλοι χορεύανε.
Τα φώτα έκαιγαν σαν ανώμαλα φώτα, χαρούμενα φώτα, έκαιγαν κι έβαζαν φωτιά σ΄ότι μας τρώει την ψυχή..
Τώρα που το φεστιβάλ έχει τελειώσει, πρόσεξα και την πόλη που μας φιλοξένησε.
Η όμορφη! Όπως συνηθίζουν να την συστήνουν άλλωστε.
Ακόμα και την ημέρα, τα πόδια της δεν φαίνονται καθόλου άσχημα με τα φουστάκια , τα allstarακια και τα ακριβά ψηλοτάκουνα παππούτσια.
Θα μπορούσε να γοητεύσει κι έναν ηλίθιο, κι εγω ήμουν.. ακόμα ζωντανός.
Ο θάνατος αργεί, στην οδό Εδέσσης, πίνοντας καφέ, θυμήθηκα γυρνώντας στην Αθήνα, τί χρωστούσα, απο πρίν φύγω.


ΔΕΗ, Νερό (διπλό), κοινόχρηστα, έναν καπνό κι 6 μπύρες στο ψιλικατζίδικο, 40 ευρώ στην κολλητή μου και πολλές αγκαλιές!
Του χρόνου πάλι street moders!

Υ.Γ Το 9th Street Mode Festival · Που πραγματοποιήθηκε στις 1-3 Sept. ήταν χωρίς αμφιβολία,  το πιο “ανθρωπένιο” φεστιβάλ του καλοκαιριού που πέρασε.
Μακάρι και στις υπόλοιπες συναυλίες που θα πραγματοποιηθούν, οι οργανωτές να μεριμνήσουν ώστε να δημιουργήσουν ένα ασφαλές stage και για τη μερίδα των φανατικών ΑΜΕΑ  θαυμαστών τους..

Προηγούμενο άρθροΗ λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων | Jean Michel Guenassia
Επόμενο άρθροCall Me by Your Name | Tαινία
ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Μένει στα Εξάρχεια. Ζει στον πλανήτη του. Βλέπει φωτογραφικά (κυρίως ασπρόμαυρα) Γνωρίστηκε με τη φωτογραφία τον προηγούμενο αιώνα. Αγαπά τον Φρίντριχ Νίτσε για το "Η αισθητική είναι ανώτερη της ηθικής". Αγαπά τη λέξη ελευθερία και το ασπρόμαυρο πορτραίτο. Τα καρέ του Ντίνου Διαμαντόπουλου και τον Helmut Newton, εμμονικά. Συμφωνεί πώς ο χρόνος καταστρέφει τα πάντα, εκτός από το ουίσκι. Κι ότι κανείς δεν μπορεί να ξεγελάσει το θάνατο, παρά μόνο η ζωή. Είναι πεπεισμένος πώς η ζωή του είναι βασισμένη σε πραγματική ιστορία και πώς ο γιαλός είναι στραβός.