Κοινοποιησεις

Φωτογραφία: ΓΙΩΤΑ ΤΖΟΤΖΟΛΗ “ΛΕΥΚΑ”

Ξέρεις κάτι;

Με έχει κουράσει η μιζέρια σου.

Με έχει κουράσει η εμμονή σου να μας λες πώς παλιά όλα ήταν όμορφα και ρομαντικά,πώς τώρα κρυβόμαστε πίσω από μια οθόνη και δεν ζούμε την πραγματική ζωή.

Με έχεις κουράσει εσύ και η ανθρωπίλα που βρομάς

Τι εννοείς πραγματική ζωή;

Την εποχή που μεγάλωσα αν η γυναίκα δεν είχε παντρευτεί μέχρι τα τριάντα ήταν γεροντοκόρη.

Την εποχή που μεγάλωσα αν η γυναίκα δεν είχε κάνει παιδί μέχρι τα τριάντα ήταν προβληματική.

Την εποχή που μεγάλωσα η θρησκεία μου απαγόρευε να κοινωνήσω αν είχα περίοδο

Την εποχή που μεγάλωσα ο άνδρας ήταν απλά ο κουβαλητής με τις γεμάτες τσέπες.

Την εποχή που μεγάλωσα ο άνδρας έπρεπε να μυρίζει βαρβατίλα.

Την εποχή που μεγάλωσα όταν ο πατέρας χτυπούσε τη μάνα ήταν σωστό.

Την εποχή που μεγάλωσα με έκαναν να μισώ το σώμα μου,τη γύμνια μου,τα παραπανίσια κιλά μου.

Την εποχή που μεγάλωσα η οικογένεια μου έλεγε να μιλάω σιγά μη μας ακούσουν.

Την εποχή που μεγάλωσα η θρησκεία θεωρούσε τον αυνανισμό ντροπή.

Την εποχή που μεγάλωσα είχαν προσδοκίες από την γυναίκα πάντα να χαμογελάει.

Την εποχή που μεγάλωσα αν δεν φορούσα φούστα η θρησκεία μου απαγόρευε να μπω στην εκκλησία.

Την εποχή που μεγάλωσα αν η γυναίκα είχε εραστές ήταν πουτάνα.

Την εποχή που μεγάλωσα οι λέξεις,μουνί,γαμήσι,πούτσα,βυζιά ήταν κακές λέξεις,κι αν τις λέγαμε ήμασταν παρακμιακοί αλήτες.

Την εποχή που μεγάλωσα ήταν ντροπή ένα αγόρι να αγαπάει ένα άλλο αγόρι.

Την εποχή που μεγάλωσα ήταν ντροπή ένα κορίτσι να αγαπάει ένα άλλο κορίτσι.

Την εποχή που μεγάλωσα ήταν ντροπή ένα αγόρι να αγαπάει ένα άλλο κορίτσι.

Την εποχή που μεγάλωσα ήταν ντροπή ο έρωτας.

Την εποχή που μεγάλωσα όλες οι αρρώστιες ήταν ντροπή.

Την εποχή που μεγάλωσα δεν έπρεπε να έχω πολιτική άποψη και έπρεπε να πιστεύω όσα λένε στην τηλεόραση.

Την εποχή που μεγάλωσα οι μεγάλοι είχαν πάντα δίκιο.

Την εποχή που μεγάλωσα μας έμαθαν να μισούμε αλλήλους κάνοντας τον σταυρό μας.

Την εποχή που μεγάλωσα έπρεπε να μη μιλάω για τίποτα.

Τι σε πονάει περισσότερο τώρα;

Που μιλάμε;

Που έχουμε άποψη;

Που δεν κρυβόμαστε;

Που αγαπάμε δυνατά;

Που δεν είμαστε δειλοί;

Που δεν φοβόμαστε;

Που είμαστε πολλοί;

Που γίναμε φίλοι;

Που άγνωστοι μεταξύ μας ερωτευτήκαμε;

Που μοιραστήκαμε ζωές;

Που είμαστε αυτό που θέλουμε να είμαστε εμείς κι όχι οι άλλοι;

Που νοιαζόμαστε;

Ξέρεις κάτι;

Δεν κρυβόμαστε πίσω από μια οθόνη.

Είμαστε πιο διάφανοι από ποτέ.

Ξέρεις και κάτι άλλο;

Υπάρχουν φορές που θέλεις να μιλήσεις για όσα σου καίνε την ψυχή και το μυαλό

Να αφήσεις τον εαυτό σου ανεξέλεγκτο να εκτεθεί,να μοιραστεί,να αισθανθεί,να αγαπηθεί,να αναζητήσει την ανθρώπινη ζεστασιά,την τρυφερότητα,χωρίς να κριθεί,θέλεις να μιλήσεις για όλα αυτά που δεν μπορούσες και τώρα μπορείς,να ξεφύγεις από την θλιβερή πραγματικότητα και να γίνεις ποιητής,συγγραφέας,να γίνεις εραστής,να γίνεις ελεύθερος,να πετάξεις ανάμεσα σε λέξεις,να ξεχάσεις την αμορφωσιά σου,την ανεργία σου,την πείνα σου,τον φόβο σου,το τίποτα σου,να γίνεις κάτι,να ονειρευτείς πώς είσαι κάτι,να νοιώσεις πώς δεν είσαι μόνος,να σε ψάχνουν,να τους ψάχνεις,να αναζητάς τις λέξεις τους,τις σκέψεις τους,να γίνεις ένα με αυτό που δεν γνωρίζεις,να γίνεις αθάνατος σαν τους συγγραφείς που λατρεύεις.

Επιτέλους να υπάρχεις όπως εσύ θέλεις.

Καλώς ήρθες στο πουθενά.

Στο δικό μας πουθενά.

Είμαστε μικροί μπροστά στις επιθυμίες μας και γουστάρουμε να ζήσουμε τη δική μας πραγματική ζωή κι ας είναι στη φαντασία μας.

 

{Κουραστήκαμε να φυτεύουμε ανόητα άνθη,

κουραστήκαμε να διεκδικούμε μηδαμινές καλωσύνες,

να κουμπώνουμε σακκάκια,

και να εκθέτουμε επιφάνειες

σ’ έναν κόσμο που το φως του

ικανοποιείται σ’ αυτές,

που σταματά σ’ αυτές

κι’ αντανακλάται μ’ ελαφρή καρδιά.

Αν πρόκειται να συνεχίσουμε

πρέπει ν΄ανασκαφούν όλα απ’ την αρχή,

πρέπει ν’ αλλάξη πολιτική ο ήλιος,

πρέπει να μη γυαλίζη πια

τα χρυσά κουμπιά των σακκακιών μας}

Κώστας Μόντης