Κοινοποιησεις
…Η γεύση είναι μία από τις αισθήσεις του παρελθόντος. Έτσι την έχω στο μυαλό μου. Γεύση του αορίστου και του παρατατικού. Όπως πριν χρόνια όταν ήρθες για λίγο. Σε φίλησα αμέσως και για όσο έμεινες, σε φιλούσα.
Μετά ο υπερσυντέλικος. Σε είχα φιλήσει.
Και ίσως κάποτε στο μέλλον, κάποιο άλλο φιλί να σε γυρίσει ξανά, έστω νοερά κοντά μου. Αυτό κάνει η γεύση.
Βέβαια η μνήμη είναι επιλεκτική και μπορεί να σου δώσει την ανάμνηση μόνο ως κάτι γνώριμο. Να μην γίνει σύνδεση με το συγκεκριμένο.
Το κομμάτι της εικόνας απ’ την άλλη, είναι εκ φύσεως υπερβολικό, γι’ αυτό και στην ανάμνηση είναι πάντα αλλοιωμένο. Υπερμεγέθεις αναμνήσεις. Κάπου μεταξύ της πραγματικότητας και της φαντασίας. Λίγο πιο πιπεράτη απ’ όσο ήταν, λίγο πιο γλυκιά, λίγο πιο τραγική…
Και ίσως να μην υπάρχουν άσχημες εικόνες παρά μόνο άσχημα χρησιμοποιημένες. Αυτές που επαιτούν την θλιβερή προσοχή.
Οι άλλες οι αβίαστες, σαν γραμμένες από την μοίρα, είναι κομμάτι του έρωτα. Και σαν τέτοιες μένουν. Χαραγμένες όσο βαθιά είχαν καταφέρει να διεισδύσουν τότε.
Υπάρχει άραγε κάτι πολυτιμότερο απ’ την ανάμνηση; Μήπως τελικά ο άνθρωπος δεν αποτελείται από σάρκα και οστά αλλά από θύμησες;
Καταλήγω στο συμπέρασμα πως σκοπός είναι να συλλέγουμε στιγμές. Πολλές φορές με ρίσκο, αφού το όμορφο, το διαφορετικό, αυτό που θα αποτελέσει άξιο να μετατραπεί σε ανάμνηση και έμπνευση, δεν είναι πάντα το εύκολο. Απεναντίας.
Να τις συλλέγεις τις στιγμές σαν να είναι ειρήνη εν καιρώ πολέμου. Σαν φετίχ. Να τις λατρεύεις σαν Θεό και να τις κατανοείς. Όσες περισσότερες μπορείς! Τόσες, που σαν έρθει η ώρα να σβήσεις να ξέρεις πως σβήνεις πιο αναμμένος από ποτέ.
.
 

(Απόσπασμα από το κείμενο: Αναμνήσεων Αισθήσεις)