23s1roth

Ένας από τους πιο σημαντικούς σύγχρονους αμερικανούς λογοτέχνες,  ο Φίλιπ Ροθ, απεβίωσε   σε ηλικία 85 ετών από καρδιακή ανεπάρκεια ,δήλωσε η στενή του φίλη, Τζούντιθ Θέρμαν, στους New York Times.
Διεισδυτικός και διαυγής παρατηρητής της αμερικανικής κοινωνίας, αλλά και των νευρώσεων και των εμμονών της κοινότητας των αμερικανών εβραίων, ο Ροθ, γεννημένος στο Νούαρκ του Νιου Τζέρσεϊ, ήταν ένας από τους συγγραφείς το όνομα του οποίου ακουγόταν πολύ συχνά στις συζητήσεις για το Νόμπελ Λογοτεχνίας, αλλά δεν του απονεμήθηκε ποτέ.

http://s.kathimerini.gr/resources/toolip/img/2018/05/23/file-photo.jpg

Πολυγραφότατος, με πάνω από τριάντα βιβλία να φέρουν την υπογραφή του, ο Ροθ έλαβε πάντως κατά τη διάρκεια της ζωής του ένα Βραβείο Πούλιτζερ, για το βιβλίο του American Pastoral (1998).
Μεταξύ των πιο γνωστών του έργων ήταν και η “Πατρική κληρονομιά” που ανακηρύχθηκε από το περιοδικό “Time” Καλύτερο Βιβλίο του 1993 στην κατηγορία της μη μυθοπλαστικής πεζογραφίας.

Τα τελευταία χρόνια, ο Ροθ πραγματευόταν τις υπαρξιακές και σεξουαλικές κρίσεις της μέσης ηλικίας, χωρίς να εγκαταλείπει ποτέ τη δέσμευσή του στην εξερεύνηση της ντροπής, της αμηχανίας και άλλα ένοχα μυστικά του ίδιου μας του εαυτού αν και συνήθως με μία γερή δόση χιούμορ.

http://s.kathimerini.gr/resources/toolip/img/2018/05/23/philip-roth_1.jpg

Μετά από 50 χρόνια συγγραφής ο Φίλιπ Ροθ, αποφάσισε ότι το βιβλίο του με τίτλο «Νέμεσις» του 2010 και με θέμα μια τρομακτική επιδημία πολιομυελίτιδας που ξέσπασε στο Νιούαρκ του Νιού Τζέρσεϊ, όπου και μεγάλωσε, θα ήταν και το τελευταίο του.

Εκτοτε, όπως είχε δηλώσει το 2014 σε συνέντευξή του στο Book Review των New York Times, επιδόθηκε σε μια αναδρομή διαβάζοντας ξανά όλα τα έργα του για να δει, όπως είπε, αν επρόκειτο για χάσιμο χρόνου.
Το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε ήταν ότι «έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα με ό,τι είχα», επικαλούμενος ουσιαστικά τη φράση που είχε πει ο πρωταθλητής βαρεών βαρών της δεκαετίας ’30 και ’40, Τζο Λιούις.

Ο Ροθ, βραβεύτηκε το 2011 με το Διεθνές βραβείο Μπούκερ για τη συνολική προσφορά του στη λογοτεχνία.

Ορισμένα από τα πιο γνωστά έργα του, είναι το «Αντίο Κολόμπους», το «Σύνδρομο Πόρτνοϊ» του 1969 και η σειρά μυθιστορημάτων με αφηγητή το alter ego του, Νέϊθαν Ζούκερμαν.
Tο 2012 τιμήθηκε με το Βραβείο «Πρίγκιπας της Αστούριας».

http://s.kathimerini.gr/resources/toolip/img/2018/05/23/philip-roth.jpg

Ο Φίλιπ Ροθ (τρίτος δεξιά) μαζί με τους Ρόμπερτ Λόουελ και Ρίτσαρντ Ελμαν, νικητές και οι τρεις του «National Book Award» το 1960.

Ο Ροθ, «ακροβατούσε» ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία, γράφοντας συχνά για νευρωτικούς συγγραφείς, χωρίς να διστάσει να «βαφτίσει» τους χαρακτήρες που επέλεγε με το δικό του όνομα, Φίλιπ. 

Αν και τα μυθιστορήματά του εξερευνούσαν συχνά την εμπειρία των εβραίων στην Αμερική, ο Ροθ που δήλωνε άθεος, ενοχλείτο με τον χαρακτηρισμό «Αμερικανοεβραίος συγγραφέας».

«Δεν πρόκειται για ένα θέμα που μ’ ενδιαφέρει.
Ξέρω πολύ καλά τι σημαίνει να είναι κανείς εβραίος και πραγματικά δε το βρίσκω καθόλου ενδιαφέρον» δήλωνε το 2005 στην εφημερίδα «Guardian», σημειώνοντας «Είμαι Αμερικανός».

Προηγούμενο άρθροNick Cave | Mercy on me | Βιβλιοπρόταση
Επόμενο άρθροΤαξίδι στη γη των ζωντανών νεκρών: Οι Rohingya της Δυτικής Μυανμάρ
ΚΑΡΥ ΓΚΛΕΖΑΚΟΥ
Είμαι δημοσιογράφος από πάντα. Και θα παραμείνω μέχρι τελευταίας πνοής. Εντάξει έκανα σύνταξη κι εκφώνηση δελτίων ειδήσεων σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις, έκανα την αρχισυντάκτρια και τη ρεπόρτερ, έκανα τη διευθύντρια και μ' επιτυχία αλλά τι τα θες μάνα μου, ούτε λεφτά έβγαλα ούτε γκόμενο πρόλαβα να καπαρώσω.. Το να γράφω ήταν ψυχανάλυση, τρόπος διαφυγής από τον κόσμο του "αλλού ντ' αλλού" . Απεχθάνομαι τα πρέπει και τους κανόνες, αγανακτώ με τους ατσαλάκωτους ανθρώπους, τους φλύαρους, με μακιγιαρισμένες συμπεριφορές και ζωές. Έχω ψύχωση με τα σκυλιά κι ενίοτε είμαι κυκλοθυμική. Αλήθεια είναι, ότι πραγματικά δυνατός είναι αυτός που παραδέχεται τις αδυναμίες του. Το σημαντικότερο προσόν είναι να διαφέρεις από την μάζα, χωρίς όμως να την περιφρονείς.. Το' χεις;