Κοινοποιησεις

Eπιμέλεια: Κάρυ Γκλεζάκου

Ήρεμα, περιτριγυρισμένος από την οικογένειά του και στενούς του φίλους, πέθανε μετά από σύντομη ασθένεια, την περασμένη Παρασκευή σε ηλικία 86 ετών, ο Τσέχος σκηνοθέτης Μίλος Φόρμαν,  όπως ανέφερε η σύζυγός του Μαρτίνα, στο πρακτορείο ειδήσεων CTK.

Ο Φόρμαν, έγινε γνωστός για τις βραβευμένες με Όσκαρ ταινίες του, «Αμαντέους» και «Στη φωλιά του κούκου».

Γεννήθηκε στο Κασλάβ της Τσεχίας στις 18 Φεβρουαρίου 1932, όμως μετακόμισε στις ΗΠΑ

μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού στην εξέγερση της Άνοιξης της Πράγας το 1968

Έγινε Αμερικανός πολίτης τη δεκαετία του 1970.

Οι ταινίες του, «Στη φωλιά του κούκου», στην οποία ένα ψυχιατρικό ίδρυμα, γίνεται ένας μικρόκοσμος του σύγχρονου κόσμου και το «Αμαντέους», η ζωή του συνθέτη του 18ου αιώνα, Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, μέσα από τα μάτια του αντιπάλου του Αντόνιο Σαλιέρι, κέρδισαν 13 Όσκαρ, συμπεριλαμβανομένου κι εκείνο της καλύτερης σκηνοθεσίας για το Φόρμαν.

Άλλη αξιοσημείωτη ταινία του, αποτελεί η «Υπόθεση Λάρι Φλιντ» το 1996, για την οποία ήταν υποψήφιος για το Όσκαρ σκηνοθεσίας και κέρδισε μία χρυσή σφαίρα.

Ωστόσο, οι σινεφίλ τον εκτιμούν περισσότερο για τις πρώτες ταινίες του – που ήταν πιο ελεύθερες, αυτοσχεδιαστικές και ιδιόρρυθμες.

Κυρίως, το «Έρωτες μιας ξανθιάς» και το «Ο χορός των πυροσβεστών».

Και οι δύο, ήταν  διαμάντια του νέου κύματος του τσεχικού κινηματογράφου και είχαν κάτι από τη τζαζ χάρη και αντισυμβατικότητα.
Η πρώτη, μιλά για την λαχτάρα και την ενηλικίωση μιας νεαρής κοπέλας από το πρώτο χτυποκάρδι στην πρώτη αναπόφευκτη απογοήτευση.
Η δεύτερη, είναι ένας επίσημος χορός όπου τίποτα δεν πάει καλά προκαλώντας  σαφείς συνειρμούς με τις δυσλειτουργίες του κομμουνιστικού καθεστώτος.

Και οι δύο (γυρισμένες τη δεκαετία του 60) είχαν λεπτό χιούμορ, υπέροχη φωτογραφία, κι ένα γλυκόπικρο πνεύμα που λίγοι κατόρθωσαν στον παγκόσμιο κινηματογράφο.

Προηγούμενο άρθροΤο gmail αλλάζει και προσθέτει mail που αυτοκαταστρέφονται
Επόμενο άρθροΞεχασμένοι σκοποί | Πωλ Βερλέν
ΚΑΡΥ ΓΚΛΕΖΑΚΟΥ
Είμαι δημοσιογράφος από πάντα. Και θα παραμείνω μέχρι τελευταίας πνοής. Εντάξει έκανα σύνταξη κι εκφώνηση δελτίων ειδήσεων σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις, έκανα την αρχισυντάκτρια και τη ρεπόρτερ, έκανα τη διευθύντρια και μ' επιτυχία αλλά τι τα θες μάνα μου, ούτε λεφτά έβγαλα ούτε γκόμενο πρόλαβα να καπαρώσω.. Το να γράφω ήταν ψυχανάλυση, τρόπος διαφυγής από τον κόσμο του "αλλού ντ' αλλού" . Απεχθάνομαι τα πρέπει και τους κανόνες, αγανακτώ με τους ατσαλάκωτους ανθρώπους, τους φλύαρους, με μακιγιαρισμένες συμπεριφορές και ζωές. Έχω ψύχωση με τα σκυλιά κι ενίοτε είμαι κυκλοθυμική. Αλήθεια είναι, ότι πραγματικά δυνατός είναι αυτός που παραδέχεται τις αδυναμίες του. Το σημαντικότερο προσόν είναι να διαφέρεις από την μάζα, χωρίς όμως να την περιφρονείς.. Το' χεις;