Κοινοποιησεις

– Πες μου κάτι αισιόδοξο.

– Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα πεθάνουμε.

– Και που είναι η αισιοδοξία σε αυτό;

– Τι εννοείς;

– Που βρίσκεις το αισιόδοξο στο θάνατο;

– Στο θάνατο δε ξέρω αλλά όταν είμαι σίγουρος για κάτι, είμαι πιο αισιόδοξος.

Το τέλος και η αρχή είναι με απόλυτη βεβαιότητα, τα μόνα που ξέρουμε για τη ζωή μας.
Για τα υπόλοιπα απλώς αγωνιζόμαστε να εξασφαλίσουμε τη μεγαλύτερη δυνατή σιγουριά στο αποτέλεσμα.
Είτε αυτά είναι λάθος είτε σωστά, όταν γνωρίζουμε την πιθανότερη κατάληξή τους, το αύριο είναι πάντα αρκετά πιο καθαρό, ασχέτως αν από τα λάθη μας πληγώνουμε ή πληγωνόμαστε.
Αν μπορέσουμε ν’ αφαιρέσουμε για λίγο τα συναισθήματα που μας δημιουργούνται από τις άσχημες καταστάσεις, μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε ότι γι’ αυτά που ξέρουμε ότι θα έρθουν, ίσως είναι πιο εύκολο να τα ξεπεράσουμε.
Φυσικά, το ίσως, πάντα θα υπάρχει στην εξίσωση, καθώς ο άνθρωπος απρόβλεπτα πορεύεται στον κόσμο τούτο.

Εύκολο δεν είναι σίγουρα, ούτε το να συμφιλιωθείς με το θάνατο ούτε κάθε πρωί να είσαι αισιόδοξος.
Από την άλλη, αισιόδοξος ή μη, ο καθένας μας καθημερινά βιώνει κι αναπλάθει τις μορφές του θανάτου διαφορετικά, σε σχέση με το περιβάλλον του.
Το θέμα τελικά όμως, δεν είναι πόσο αισιόδοξα αντιμετωπίζουμε το θάνατο.
Το θέμα είναι πώς αποφασίζουμε να ζούμε μέχρι τότε.
Η οπτική του καθενός, προφανώς και διαφέρει, όπως και οι εκφάνσεις της καθημερινότητάς μας.
Από τις πιο μικρές στιγμές μας, ανάμεσα σε δυο αναπνοές, μέχρι εκείνες στις ατελείωτες ώρες αναμονής στην ουρά της εφορίας, οι άνθρωποι ζούμε διαφορετικά. Διαφέρουμε και στα πιο ασήμαντα, όπως η τοποθέτηση ενός συρραπτικού, μέχρι στα πιο σημαντικά, όπως στο αν θέλουμε οι ίδιοι να είμαστε άλλη μια κόλλα χαρτί από το σωρό ή ακόμα- ακόμα, αν θέλουμε να «συρραφθούμε» με κάποιον άλλον.

Έτσι είναι και η μοναξιά.
Ο καθένας μας αλλιώς τη βιώνει και την αντιμετωπίζει.
Για εσένα, μπορεί να είναι μια μορφή θανάτου.
Για κάποιον άλλον, είναι απλώς η άρνηση να «τρυπήσει» ένα κομμάτι της ζωής του για να μπορέσει να επισυναφθεί και να προσαρτηθεί στο κομμάτι της ζωής κάποιου τρίτου.
Ας πούμε ότι από τη δική τους οπτική γωνιά, η λύση της μοναξιάς τους είναι να δημιουργήσουν ένα ζωντανό Οριγκάμι παρά να καρφιτσωθούν απλώς μαζί με κάποιον..

– Ακόμα δεν καταλαβαίνω.

– Πώς να στο πω;
Σκέψου εκείνες τις καραμέλες γάλακτος που αφήνω στο γραφείο σου τα πρωινά.

– Ναι;

– Εσύ τις ξετυλίγεις σιγά- σιγά και τις μασουλάς για ώρα ενώ εγώ τις ανοίγω με
ορμή και τις τρώω σχεδόν αμάσητες.
Στο τέλος και οι δύο τις απολαύσαμε με το τρόπο μας.
– Όντως.
– Κάπως έτσι είναι για εμένα ζωή.
Με τα όμορφα και τα άσχημα της, κάποια στιγμή θα τελειώσει.
Μέχρι τότε, θα ήθελα όσο μπορώ να την απολαύσω με τον τρόπο μου.

Προηγούμενο άρθροΔΥΟ ΜΗΝΕΣ ΘΑ ΣΥΖΗΤΟΥΝ ΤΟ.. ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ!!
Επόμενο άρθροTo χρονογράφημα για τα αστεία επώνυμα που ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων
ΘΑΝΑΣΗΣ ΞΕΝΟΣ
Γεννήθηκα και συνεχίζω να γεννιέμαι κάθε χρόνο στην πόλη της Αθήνας ανακαλύπτοντας στενάκια αχαρτογράφητα. Στα νέα Της στέκια ξαναβαφτίζομαι σε τζιν σκέτο και μεταλαμβάνω με χύμα ούζο και μεζέδες με μπούκοβο. Σπούδασα οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Πειραιά και ακόμα ασχολούμαι με αριθμούς αφού τα βράδια συνεχίζω να μετρώ τα αστέρια. Μεγαλώνοτας με τα παραμύθια του παππού μου και με καραμέλες μανταρίνι και βούτυρο που μου έδινε κρυφά δεν επέλεξα αλλά έγινα ονειροπόλος. Θεωρώ τελικά πως όλοι οι άνθρωποι έχουν μια καλή ιστορία να σου διηγηθούν αρκεί να είσαι πρόθυμος να ακούσεις.