Κοινοποιησεις

Περπατώντας στην έρημο, κάτω από το απειλητικό ήλιο της ανατολής
και πάνω από τους κόκκους της άμμου,
τα παιδιά των βράχων, αναζητάς λίγο ίσκιο.
Η μόνη σου συντροφιά λίγα ερπετά , κάτι κουτσές καμήλες
και οι σταγόνες νερό στο παγουρίνο των παιδικών σου χρόνων.
Ξεθωριασμένο , με γρατζουνιές και εναλλαγές χρωμάτων από το παιχνίδι
του με τις ακτίνες του ήλιου.
Καμιά φορά , κάτι βράδια με λειψό φεγγάρι και καταιγισμό από
πλανητικά αστέρια , με τον ρομαντισμό της υγρασίας περνούν από το
δρόμο σου ξεχασμένα ναυάγια που ακόμα περιπλανιούνται στη ζωή.
Έχοντας τη παθιασμένη λαχτάρα για συγκίνηση κρυφά καταχωνιασμένη κάτω από
τη θλίψη του προσώπου τους.
Υπάρχουν μέρες που περνούν στη σιωπή,
άλλες που τα λόγια δεν προλαβαίνουν να ειπωθούν
και η παραστατικότητα της συζήτησης ξεπερνάει κάθε ερασιτεχνική
και άψυχη δραματοποίηση των μικροαστών.

Τώρα είναι η καλοκαιρινή περίοδος .
Το έδαφος φλέγεται ενώ τα βράδια κανείς δεν κοιμάται.
Σκέφτεσαι να ξεκινήσεις ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή γιατί η ζέστη
σε έχει κουράσει το τελευταίο διάστημα.

Το νερό στο παγουρίνο λιγοστεύει.
Καιρός η περιπλάνηση να πάρει διαφορετικό χαρακτήρα.
Σίγουρα θα υπάρξουν μέρες ή ακόμα και μήνες που
η αφυδάτωση θα ξεπερνάει τα βασανιστήρια της μοναξιάς και κανένας ίσκιος δεν θα υπάρχει στον ορίζοντα.

Όμως κάθε νέα αρχή σε εξιτάρει.

Έχεις παραδεχτεί τα επιδιωκόμενα λάθη σου
και σε πλέον έχεις μάθει να εκτιμάς το τέλος.

Το χάος της ανασφάλειας του αβέβαιου ερωτεύτηκες.
Η σιγουριά της τακτοποίησης αρρωσταίνει τους ανθρώπους.
Τους ακινητοποιεί, τους βυθίζει ασυνείδητα στην ανυπαρξία,
βολεύοντάς τους στον μελλοντικό τάφο τους μια ώρα αρχύτερα.
Χρόνια νωρίτερα από το θάνατο πεθαίνουν
και αιώνες τη ζωή αποφεύγουν.
Αιώνες άνθρωποι καταχωνιασμένοι κάτω από τα σεντόνια του φόβου,
αγκαλιά με τη πλήξη και την ιδιοτέλειά τους περιμένουν τη σήψη.
Νεκροζώντανα πλάσματα υπακούουν και τέρατα κυβερνούν.
Η έρημος μέσα μας προσπαθεί να βρει έναν ίσκιο στον
παραλογισμό της εποχής για να καταλήξει στο τέλος στον ωκεανό.
Στο νερό.
Από εκεί που ξεκίνησε.
Κι αν τελικά όλα είναι ένας κύκλος, καθορισμένα , έρμαια
της τύχης συμπεραίνουμε , με δεδομένη τη αμφιβολία,
πως η ίδια η μοναδικότητά μας μπορεί να αποτελεί τα δεσμά μας,
τα δεσμά που συνδέουν τον άνθρωπο με την ψυχή του.

Δε ξέρω αν έχουμε την ελευθερία – που τόσοι ύμνησαν, προσπάθησαν
να ερμηνεύουν, να πλησιάσουν, να κατακτήσουν – να πλάσουμε τον εαυτό μας
ή ελάχιστα να τον μάθουμε,
να τον υπερβούμε και να τον ελευθερώσουμε.
Ξέρω ότι ερωτεύομαι κάθε άνοιξη και πως δεν αναζητώ μια
όαση αλλά τον ίδιο τον ωκεανό .
Με τα παντοτινά ερωτηματικά και τα κρυμμένα θαυμαστικά.