Κοινοποιησεις

Έχουμε μπει πια σε μια σκοτεινή εποχή και
ίσως τα χειρότερα να μην τα έχουμε δει ακόμα.
Η τάξη του κόσμου έχει διασαλευτεί.
Οι προτάσεις σωτηρίας που εμφανίζονται με τη μορφή
του Εθνικισμού και του Φυλετισμού είναι ένα ακόμα
βήμα προς το βάραθρο’
Πάνω από όλα αυτά, εγώ, με την ταπεινή μου γνώμη,
θεωρώ την πιο μεγάλη απειλή της ζωής στον πλανήτη μας
την αδιαφορία.

Οι άρχοντες της Γης θεωρούν τον άνθρωπο σαν
καταναλωτική μονάδα.
Ενδιαφέρονται μόνο για τις μεγάλες αγορές του Βορρά
και όσοι δεν έχουν να καταναλώσουν,
δε θεωρούνται άνθρωποι αλλά περιττά έξοδα.
Οι φτωχοί, οι άθλιοι και οι κολασμένοι στέκονται με απάθεια
μπροστά στο σκοτεινό και αβέβαιο μέλλον τους.
Στο πρόσφατο παρελθόν οι άνθρωποι είχαν μια ελπίδα και
πάλευαν για μια καλύτερη ζωή και για μια διαφορετική κοινωνία.
Σήμερα οι εξαθλιωμένοι θέλουν να γίνουν το ίδιο καταναλωτές,
όσο και οι πρωταγωνιστές των σήριαλ και των διαφημίσεων
που βλέπουν.
Και όλα τα μέσα είναι θεμιτά γι’ αυτό.
Και αυτό αναγκαστικά σημαίνει βία και εγκληματικότητα.

Η Αμερική είχε προηγηθεί. Η Ευρώπη θ’ ακολουθήσει. 
Οι προοπτικές μετά το Μάαστριχτ δεν είναι ρόδινες.
Αν κανείς λάβει υπόψη του και το διαρκώς αυξανόμενο κύμα
των οικονομικών προσφύγων που κατακλύζουν την Ευρώπη,
τότε δε χρειάζεται και θεοσοφία για να καταλάβει κανείς πως
η αστυνομική βία θα γίνει νόμος.

Στην εποχή μας, που δεσπόζουσα θέση έχουν οι θεωρίες 
«περί τέλους της Ιστορίας» και «τέλους των ιδεολογιών»,
έχει διαμορφωθεί μια πλάνη που όλο και εξαπλώνεται
με τη βοήθεια των ΜΜΕ.
Αυτή η κατάσταση θα μπορούσαμε να την λέγαμε Α-ιστορία,
όπου θέλει ν’ αποδείξει πως ο άνθρωπος μπορεί να
υπάρξει εκτός ιστορίας αλλά εντός αγοράς.
Πράγμα που σημαίνει πως τα πράγματα είναι δεδομένα
και κανείς δεν μπορεί να κάνει τίποτα για
να τα’ αλλάξει.

Η άποψη αυτή δεν είναι καινούργια.
Είναι τόσο παλιά όσο και η εξουσία, μικρή ή μεγάλη,
σημαντική ή ασήμαντη, κεντρική ή απόκεντρη.
Η οποιαδήποτε εξουσία πιστεύει πως θα μείνει πάντα
στην ίδια θέση.
Αλλά για να μείνει στην ίδια θέση, πρέπει και η
κοινωνία να μείνει ακίνητη.
Δηλαδή να μην αποτελεί μέρος μιας ιστορικής πορείας.
Κατ’ επέκταση λοιπόν η Ιστορία τελειώνει μπροστά στην
εξουσία και μαζί της τελειώνουν και οι ιδεολογίες
που στηρίζονται σε μη εξουσιαστικές ιδέες.
Μ’ αυτό τον τρόπο, είναι η εξουσία, και μόνο αυτή,
που έχει το δικαίωμα να κατευθύνει τα πράγματα προς τον
επιθυμητό της στόχο.
Όποιος δε συμφωνεί, δεν έχει παρά να πεισθεί πως δεν
μπορεί να κάνει απολύτως τίποτα.

Ο πολίτης που ενστερνίζεται μια τέτοια άποψη,
παραιτείται αυτομάτως και από τα πολιτικά και από
τα ανθρώπινα δικαιώματά του.

Αποκτά ευχάριστα την ιδιότητα του σκλάβου,
φτάνει να έχει αυτοκίνητο, τηλεόραση και τη δυνατότητα
να καταναλώνει ό,τι θεωρεί πιο πετυχημένο στις διαφημίσεις.
Και βρίσκεται εκτός ιστορίας και πολιτικής,
αφήνοντας τον εαυτό του αμανάτι στην εξουσία.

Η ιστορία, αλλά και η μικρο-ιστορία του καθενός, 
όσο και αν είναι επώδυνη, δεν είναι ποτέ προς λήθη.
Είναι για έρευνα και γνώση.
Αλλιώτικα, ο άνθρωπος βρίσκεται κυριολεκτικά εκτός τόπου και χρόνου.
Και τα γεγονότα που περιγράφονται σ’ αυτό το βιβλίο
διεκδικούν τη μεγαλύτερη δυνατή ιστορική ακρίβεια.
Οι εκατοντάδες παράλληλες ιστορίες που ήρθαν στο φως
της δημοσιότητας, δεν αφήνουν πια καμιά αμφιβολία για
το ότι γινόταν.

Η τηλεόραση, έτσι όπως χρησιμοποιείται, είναι η
κουλτούρα του σκλάβου.
Δεν αποχαυνώνεται, όπως συνηθίζεται να λέγεται,
αλλά μέσα από κει εκπαιδεύεται.
Μαθαίνει να αποποιείται τις ευθύνες του.
(Δεν είμαι εγώ που θ’ αλλάξω τον κόσμο).
Να αδιαφορεί για το είδος του. (Ο καθένας για πάρτη του).
Να βλέπει ανταγωνιστικά τον άλλον. (Όποιος πρόλαβε τον Κύριο είδε).
Να μην αισθάνεται μέλος κάποιας ανθρώπινης κοινότητας.
(Και τι με νοιάζει εμένα τι γίνεται στη Ρουάντα).
Να γίνεται εχθρικός προς τη φύση. (Τσιμέντο να γίνει).
Ο σκλάβος καταναλωτής είναι ένα εγωκεντρικό άτομο που
φαντασιώνει τον κόσμο. Δεν τον αντιλαμβάνεται.


Το να έχει κανείς απόψεις που δεν είναι αποδεκτές από
τις εξουσίες είναι πολύ πιο επικίνδυνο απ’ όσο
αρχικά μπορεί να υποθέσει κανείς.
Όλα ξεκινούν από μια μικρή διαπίστωση πως τα πράγματα δεν
είναι έτσι όπως μας τα παρουσιάζουν.
Και αυτό είναι μια πρώτη αμφισβήτηση του κύρους της εξουσίας.

Η Εξουσία ποτέ δεν αστειεύεται.
Φοβάται ότι θα μολυνθεί από τον «ιό» και αντιδρά κεραυνοβόλα.

.
(Αποσπάσματα από το βιβλίο «Ανθρωποφύλακες» |
Εκδόσεις των Συναδέλφων)