Κοινοποιησεις

Φωτογραφίες – Κείμενο: Χρήστος Διαμάντης

Οι παρέες  που κάνουμε στη ζωή μας, είναι λίγο παράξενες,
όπως όλες οι παρέες.
Οι παρέες του παρόντος, φτιάχνουν τους δικούς τους μύθους,
τη δική τους μουσική κι όταν μεγαλώσουν,
θέλουν να κάψουν όλους τους δίσκους τους
και να ρουφήξουν τη στάχτη  κλείνοντας
το ένα ρουθούνι, για να τραβήξουν τη σκόνη τους από το άλλο.
Καταστρέφουν κι αυτοκαταστρέφονται.
Αυτά τα παιδιά, όταν μεγαλώσουν,
θα θελήσουν να φτιάξουν το πιο ωραίο τραγούδι,
που να’ χει από τη μία τα πιο ωραία ηχοχρώματα
κι απ’ την άλλη,
στίχους που να μιλούν μόνο γι’ αγάπη.

Και δεν θα σταματήσουν ποτέ!
Και σιγά μη φοβηθούν αυτά τα παράξενα παιδιά!
Εκφράζονται, ερωτεύονται, αποστασιοποιούνται,
μένουν πεισματικά το ένα δίπλα στο άλλο.
Κάποια απ’ αυτά, είναι τόσο ρομαντικά που δεν αντέχουν
την αδικία κι έρχονται αντιμέτωπα με το νόμο,
την κοινωνία, το μαχαίρι του φασίστα,
για την παραξενιά τους αυτή.
Δίνουν τα χέρια και το εννοούν, δεν πιστεύουν, ούτε δειλιάζουν,
ακόμη και μπροστά στο δολοφόνο τους.

Κι όταν προσέξουμε το φασισμό που κρύβουμε όλοι μέσα μας
κι όταν θα γεμίσει όλο το μέσα τους κι ύστερα,
όταν γεμίσει κι εσένα όλο το μέσα σου
ΠΑΡΑΞΕΝΕ ΑΝΘΡΩΠΕ με το τραγούδι τους,
τότε θα κάτσουμε όλες οι παράξενες παρέες
δίπλα στα πικάπ που αγοράσαμε μαζί σ’ εκείνα τα δυτικά παζάρια,
που τα’ χαν στοιβάξει οι πολυεθνικές,
μαζί με άλλους δίσκους που είχαν μέσα κι εκείνες,
που είχαν λυσσαλέα  κυνηγηθεί από το σύστημα και την κανονικότητα.

Μουσικές, φτιαγμένες από τις ανυπάκουες παρέες,
που οι γονείς μας δεν μας άφηναν να τις πλησιάζουμε.
Δίπλα σε βιβλία και κρεμασμένες πρόχειρα promo αφίσες –
και μόλις η βελόνα κυλήσει στο αυλάκι κι όπως θα γυρίζει ο δίσκος –
έτσι σύντομα, ανυποψίαστα, σα θαύμα θ’ ακουστεί
η φωνή του Παύλου Φύσσα,
τα βήματα του Μιχάλη Καλτεζά,
το γέλιο του Αλέξη Γρηγορόπουλου,
η δυνατή κραυγή του Κάρλο Τζουλιάνι μαζί με τον Ερρίκο Μαλατέστα
και την Tess Asplund που στάθηκε με υψωμένη τη γροθιά
μπροστά σε 300 μέλη του σουηδικού νεο-ναζιστικού κόμματος,
σε πορεία να μας λένε: να μας λένε:

by Gera1. –  Έργο “Don’t be afraid” στο Αυτοδιαχειριζόμενο Κυλικείο της Νομικής Σχολής Αθηνών.

”ΑΝ, ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ,
ΘΑ’ ΠΡΕΠΕ ΝΑ ΣΤΗΣΟΥΜΕ ΚΡΕΜΑΛΕΣ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ,
ΘΑ ΠΡΟΤΙΜΟΥΣΑΜΕ ΝΑ ΧΑΣΟΥΜΕ”.

Παλιά, ο Τζακ Κέρουακ  καλούσε τον κόσμο
να πιει στην υγειά αυτών  των τρελλών,
που βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά,
που δε τιμούν τους κανόνες,
που δε σέβονται τη τάξη.
Γιατί οι άνθρωποι που είναι αρκετά τρελοί για να πιστεύουν
ότι μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο,
είναι αυτοί που στο τέλος το κάνουν..

 

Προηγούμενο άρθροΣκοτεινές ώρες – Dark Times
Επόμενο άρθροΗ φιλόσοφος Υπατία | Ταινία | Ελληνικοί υπότιτλοι
ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Μένει στα Εξάρχεια. Ζει στον πλανήτη του. Βλέπει φωτογραφικά (κυρίως ασπρόμαυρα) Γνωρίστηκε με τη φωτογραφία τον προηγούμενο αιώνα. Αγαπά τον Φρίντριχ Νίτσε για το "Η αισθητική είναι ανώτερη της ηθικής". Αγαπά τη λέξη ελευθερία και το ασπρόμαυρο πορτραίτο. Τα καρέ του Ντίνου Διαμαντόπουλου και τον Helmut Newton, εμμονικά. Συμφωνεί πώς ο χρόνος καταστρέφει τα πάντα, εκτός από το ουίσκι. Κι ότι κανείς δεν μπορεί να ξεγελάσει το θάνατο, παρά μόνο η ζωή. Είναι πεπεισμένος πώς η ζωή του είναι βασισμένη σε πραγματική ιστορία και πώς ο γιαλός είναι στραβός.