Κοινοποιησεις

Κάποιοι άνθρωποι πραγματικά αγωνιούν και αγωνίζονται για να αποκτήσουν ιδιοκτησίες.
Να έχουν αρκετά χρήματα και λίγο χρόνο για καλή ζωή.
Να έχουν σπίτι δικό τους, αυτοκίνητο, μπορεί και δύο, για εναλλαγή.
Να έχουν ένα ή και δύο παιδιά. Να έχουν δουλειά,
πατρίδα και θρησκεία, που προστάζει η νόρμα της κοινωνίας
και να τους αρέσει.
Αυτά είναι για κείνους ενδιαφέροντα και συναρπαστικά.
Για να νιώθουν καλά με τον εαυτό τους, να έχουν
έναν ψυχολόγο θεό τους και αυλικούς – και όχι
(ένα ή μία) σύντροφο, που να τους αγαπάει και να τους καταλαβαίνει.
Να έχουν ασφάλεια πρωτίστως κι όχι υγεία και να μην
έχουν φίλους να γυρίσουν ένα ή δύο καλά τσιγάρα.
Πεθαίνουν και δεν καταφέρνουν να επιτύχουν αυτό το  σύνολο πραγμάτων,
το οποίο, αν ποτέ το επιτύγχαναν, θα το ονόμαζαν Ζωή τους.
Και θα την κύκλωναν όπως κι ο ελεύθερος άνθρωπος
στο τέλος του τοίχου κυκλώνει το άλφα , που προκύπτει
ως λύση μετά από μια μακρά εξίσωση.

Όποιο δρόμο και να πάρεις, κάπου θα σε βγάλει.
Μπορεί να κοιμίζουμε το τέρας, αλλά θα ξυπνήσει κάποια στιγμή
μέσα στα σπλάχνα το παιδί εκείνο το ανυπάκουο, αυτό που
υπάρχει κάτω από τις εκλογικεύσεις και θέλει μόνο μια γαμημένη
αφορμή για να βγει στην επιφάνεια.
Θα αποδειχθεί τότε ότι οι ίδιοι είναι εγωιστές, ανήθικοι,
άδικοι, είναι άρπαγες, τέρατα, σκλάβοι των φόβων
τους και γι’ αυτό ακριβώς ανταποκρίνονται σε μια συστημική
ζωή – σκλαβιά.

Αυτό όμως αδυνατούν να το δουν, επειδή το εθνικό μας
ναρκωτικό, τα ΜΜΕ, θα είναι εκεί να τους
θυμίζει ποιος είναι ο καλός πολίτης.
Από την άλλη, μια τέτοια συνειδητοποίηση θα ήταν πολύ βαρύ
πλήγμα για την αυτοεικόνα τους και ταυτόχρονα θα αποτελούσε ακύρωση
όλων των προσπαθειών τους και μια οδυνηρή ήττα της ηλιθιότητας.
Είναι γνωστό άλλωστε πως η ωραιοπάθεια γεννά ηλιθιότητα, ως εκ
τούτου μοιραίο είναι οι άνθρωποι αυτοί να μην έρθουν ποτέ
σε επαφή με τη βλακεία που κουβαλούν μέσα στο κεφάλι
τους, να μην αναμετρηθούν ποτέ με το άγνωστο  και απρόβλεπτο
παιδί που κρύβουν μέσα τους.
Φυσικά είναι αντί-αλληλέγγυοι, μια που πάντα προηγείται το προσωπικό
τους συμφέρον.
Παραμένουν πεισματικά καριόληδες ή – στην καλύτερη περίπτωση- αδρανείς, βρίσκοντας διάφορες ευχές να πουν όπως:
«ελπίζω να πάνε όλα καλά» κι άλλες τέτοιες δικαιολο(ευχολο)γίες του κώλου,
ή και κρίνοντας συμβουλεύουν – υποδεικνύοντας λύσεις για τις τέλειες συνθήκες – αποσκοπώντας να ελέγξουν τη ζωή σου και να σε φέρουν
στα μέτρα τους.
Το σύστημα τους θαυμάζει, ο σκλάβος κόσμος τους θαυμάζει
και οι ίδιοι θαυμάζουν τον σκλάβο εαυτό τους, για όλα τούτα.

Τι γίνεται όταν η ζωή – σκλαβιά δεν κυκλώνεται όπως το ,
αλλά παραμένει ζωή- σκλαβιά; Και δίχως λύση; Τι γίνεται τότε;
Αν δεν θελήσουμε την ιδιοκτησία, χωρίς να μας νοιάζει
αν θα μας αγαπήσουν γι αυτό;
Αν γίνουμε δίνουλες χωρίς να είμαστε μόνο ζήτουλες;
Τι έγινε κι αν μας φερθούν σκληρά ή μας εξαπατήσουν,
αν δεν μας καταλάβουν, αν δεν κάνουμε γαμώ τα λάθη,
αν δε γίνονται όλα για τη φάση;
Αν η ζωή είναι ελεύθερη κι ωραία; Δηλαδή αυτό που
πραγματικά είναι… Τότε, ποιός είναι ο ελεύθερος και ποιός
είναι ο σκλάβος;

Σε αυτά απαντάει ένα άλφα κυκλωμένο στο τέλος κάποιου
τοίχου ενός πιτσιρικά στον κόσμο όλο,
Μ΄ αυτό δηλώνει αντίσταση και ζωντανός.
Κι αυτός παίρνει το δικαίωμά του από μας, που το
δανειστήκαμε από τους προγόνους μας – αυτή είναι η στιγμή του.
Κάθε άνθρωπος

“Κάθε ελεύθερος άνθρωπος που ξέρει ότι μπορεί να
μη τα καταφέρει… γίνεται μέγας ονειροπόλος.
Εδώ. Μέσα από αυτόν τον πιτσιρικά. Εκεί. Τώρα παίζεται
το παγκόσμιο παιχνίδι της ανθρώπινης ελευθερίας.

20108688_489825641364164_5437182639621053049_n.jpg

Προηγούμενο άρθροΕΠΙΣΤΟΛΗ 2
Επόμενο άρθροΑφενιστίλωτοι
ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Μένει στα Εξάρχεια. Ζει στον πλανήτη του. Βλέπει φωτογραφικά (κυρίως ασπρόμαυρα) Γνωρίστηκε με τη φωτογραφία τον προηγούμενο αιώνα. Αγαπά τον Φρίντριχ Νίτσε για το "Η αισθητική είναι ανώτερη της ηθικής". Αγαπά τη λέξη ελευθερία και το ασπρόμαυρο πορτραίτο. Τα καρέ του Ντίνου Διαμαντόπουλου και τον Helmut Newton, εμμονικά. Συμφωνεί πώς ο χρόνος καταστρέφει τα πάντα, εκτός από το ουίσκι. Κι ότι κανείς δεν μπορεί να ξεγελάσει το θάνατο, παρά μόνο η ζωή. Είναι πεπεισμένος πώς η ζωή του είναι βασισμένη σε πραγματική ιστορία και πώς ο γιαλός είναι στραβός.