Κοινοποιησεις

Όταν ήμουν παιδί
ήθελα να γίνω
ζωγράφος
μα κάποιος έκλεψε
το χρώμα
απ’ το κορμί μου

σήμερα είμαι
μια ασπρόμαυρη φωτογραφία
κρεμασμένη στον τοίχο
της δυτικής όρασης
μια “Noir καλλονή”

όσοι στριμώχτηκαν
στα σκέλια της
τη λένε
και πόρνη της σιωπής

της αρέσει να
την παίρνουν από πίσω
για να μη με βλέπει

δε μιλά
μονάχα μουγκανίζει
πιστή στο καθεστώς της ράτσας της
αρκεί να μη με βλέπει

ποδοπάτησαν τη σάρκα της
δε μίλησε
σπάραξαν τη μήτρα της
δε μίλησε
ρήμαξαν την καρδιά της
δε μίλησε

αλλά όταν έσκισαν
τη φωτογραφία της μάνας της
μίλησε
και μου είπε

“φεύγα, πιτσιρίκο
φεύγα, μ’ ακούς;
να γίνεις ζωγράφος πιτσιρίκο
μ’ ακούς;”

την άκουσα
κατέβηκα στο λιμάνι
αγόρασα χρώμα
έγινα ζωγράφος

κι αλήθεια
αυτό να φοβάστε
το χρώμα
το χρώμα μου
το αγοραίο

και τα μάτια της πόρνης
της παιδικής μου ηλικίας

.
φυλακές ανηλίκων 1994
.
(Από την ποιητική συλλογή της Πελαγίας Φυτοπούλου: Κούκος | Εκδόσεις: Θράκα)