Κοινοποιησεις
Στη γενέθλια γη η βροχή σπανίζει. Και μαζί της η χλωρίδα. Στην ενδοχώρα η ξεραΐλα θυμίζει σεληνιακό τοπίο.
Τα απογεύματα της Τρίτης η καρδιά μου βαρούσε ταμπούρλο και η αναπνοή μου κοβόταν ρυθμικά σα τρομπόνι, έτσι καθώς μια μπάντα διέσχιζε τη γειτονιά παίζοντας το εμβατήριο του έρωτα στα δέκα μου χρόνια.
Ο Γιώργος είχε το αστείο επώνυμο Πωπουλάκης, αλλά όταν τις Τρίτες έπαιρνε παρουσίες η καθηγήτρια στο συνοικιακό φροντιστήριο αγγλικών προφέροντάς το, ηχούσε σαν σάλπισμα για εκείνο το εμβατήριο που λέγαμε.
Έβρεχε καταρρακτωδώς όταν έφτανα στην εξώθυρα του πατρικού, εκείνος ξοπίσω μου, φώναξε να σταθώ μια στιγμή, άνοιξε γρήγορα τη σάκα του και μου έτεινε ένα γράμμα κι ένα ρόδο απ’ την αυλή του πατρικού του.
Οπισθοχώρησα, τα χέρια μου κλείδωσαν, αρνήθηκα να τα παραλάβω. Τα πέταξε στο μωσαϊκό της βεράντας κι απομακρύνθηκε τρέχοντας.
Περιμάζεψα το λουλούδι και το ραβασάκι, τα έχωσα στη τσάντα μου, πέρασα απαρατήρητη μπροστά από τον πατέρα μου, που ως τότε τον είχα γι’ αυστηρό, τρύπωσα στην τουαλέτα, ανέσυρα τρέμοντας το μουλιασμένο χαρτί, ίσα που διακρινόταν στο πατσαβούρι η ερώτηση «θέλεις να γίνεις το κορίτσι μου;» ανάμεσα σε άλλα ιερογλυφικά.
Η καρδιά μου αντήχησε τόσο δυνατά ώστε έτριξαν τα τζάμια του σπιτιού. Η ανάσα μου έπαυσε. Την ίδια στιγμή είχα ζήσει ό,τι πιο δυνατό αντέχουν τα σωθικά και πέθανα.
Όταν αναστήθηκα, ξέσκισα το κουρελόχαρτο, το έριξα στη λεκάνη, τράβηξα το καζανάκι και βγήκα έξω αναψοκοκκινισμένη.
Την άλλη μέρα ήμουν το κορίτσι του.
Η λέξη έρωτας είναι συνδεδεμένη, για μένα, με το υγρό στοιχείο. Ίσως με τη βροχή, ίσως και με τους καταρράκτες στον απόπατο.