Κοινοποιησεις

Θαυμάζω εκείνους που με το βλέμμα της απάθειας
μπροστά στην καταστροφή του κεραυνού κοιτάνε.
Εκείνους που με το χαμόγελο της συντριβής στην τσέπη
κατρακυλούν και δεν φοβούνται να σηκωθούν
για να πέσουν από πιο ψηλά.
Αντέχουμε λένε και ορμάνε ξανά και ξανά.
Μέχρι να σπάσουν ότι έχουν και δεν έχουν,
πτώση στην πτώση νιώθουν πως πετούν.
Ύστερα, μόλις ραγίσει και το τελευταίο κοκαλάκι
κάθονται διαλυμένοι και έχουν να θυμούνται πτήσεις.
Κάποιοι γελούν, άλλοι τους περιφρονούν
εγώ όμως του θαυμάζω.
Όταν στην τελική έρθει ο λογαριασμός
αυτοί θα έχουν δοκιμάσει – αν όχι ξεπεράσει – τα όρια.
Μπορεί το στόμα τους να βγάζει αίμα
αλλά αυτοί γελάνε ακόμα καθώς διηγούνται
τις πτώσεις – πτήσεις τους.
Αυτό το λέω λεβεντιά.