Κοινοποιησεις
 
Αναρωτιέσαι, κάποτε, τι νόημα
έχει να γράφεις ποιήματα, σε αράδες μετρημένες
να επικεντρώνεσαι στη μνήμη και στη βιογραφία
όταν στους δρόμους βασιλεύει ο πόνος
κι είναι πλατεία δίχως περιστέρια.
Δεν είναι μια μάταιη προσπάθεια αυτή η φορτική
εργασία του να εξηγήσεις μια ζωή, τη δική σου,
ενώ οι άλλοι πεθαίνουν ή υποφέρουν
στην απέραντη χώρα της αδικίας?
Σκέψου ότι αν αυτά τα πράγματα σ’απασχολούν,
και ο ξένος πόνος δεν σου είναι
αδιάφορος, είναι κάτι που οφείλεται στην ποίηση:
να επιδιώκεις την ομορφιά με ρυθμό και λέξεις
-ότι αυτό είναι ένα ποίημα –
δεν θα τακτοποιήσει μια ζωή σκληρή και αμείλικτη,
αλλά εσένα σε κάνει καλό, θλιμμένο και μυστηριώδη,
τρεις αξίες που, αν παρατηρήσεις καλά,
γεννιούνται απ’ την εξοικείωσή σου με την ομορφιά.
Γι’ αυτό μην το αφήνεις, επίμενε,
τράβηξε τη μαχαιριά απ’ το φως κάποιων στίχων
με τους οποίους κάποτε τρέμεις και που μιλούν για σένα.
Θα δημιουργήσεις ένα φάντασμα, το φάντασμα που είσαι.
Αλλά, θα είναι σίγουρα ένα φάντασμα βεβαρημένο απ’ την ηθική.
 
(Μετάφραση:Στελιος Καραγιάννης)