Κοινοποιησεις

Αγαπητό ημερολόγιο xθες μου συνέβη κάτι τρελλό.

Επιτέλους και μετά από πολλές δικαιολογίες, αποφάσισα να βάλω μια τάξη στο πατάρι πάνω απ’ το μπάνιο που ξέρεις καλά πόσο καιρό το ανέβαλα.
Πήρα λοιπόν τη μικρή σκάλα με τα τέσσερα πατήματα κι ανέβηκα.
Το πορτάκι δύσκολα άνοιξε, θες απ την υγρασία, θες επειδή έμεινε χρόνια κλειστό και μου θύμωσε; Δεν ξέρω. Το σίγουρο είναι ότι άνοιξε δύσκολα.

Ένα σωρό παλιοπράματα!!! Γέμισα σκόνες και ιστούς από αράχνες που απουσίαζαν.

Τέλειωσα γρήγορα αγαπητό  ημερολόγιο, μια χαρτόκουτα μου έμενε μόνο.
Τη τράβηξα προς το ανοιχτό πορτάκι. Δεν ήταν βαριά. Το σχήμα της μόνο, στραβό, ανόμοιο.
Βλέπεις είχε ποτίσει υγρασία. Η μια του πλευρά σχεδόν έσταζε νερά. Και μια αφόρητη μυρωδιά μούχλας. Μούχλας και κλεισούρας.

«Τι να έχει μέσα λοιπόν αυτό το απίθανο κατασκεύασμα;» Αυτό σκέφτηκα..

Με αηδία και προσπαθώντας να παίρνω μόνο μικρές απαραίτητες ανάσες, ανασήκωσα το καπάκι που παραδόξως έμοιαζε ανέπαφο. Ένα σωρό ετερόκλητα αντικείμενα αποτελούσαν το περιεχόμενό του, αγαπητό ημερολόγιο.

Μια μπάλα βαμβάκι, σχεδόν κίτρινο πια και άκαμπτο σαν κομμάτι σκωροφαγωμένου ξύλου. Θυμήθηκα αυτόματα ότι ήταν από ένα μαξιλάρι που ξήλωσα και μου το είχε δώσει η μάνα μου, αιώνες πριν. Μου φάνηκε ανεξήγητο που το είχα φυλάξει.

Ένα ζευγάρι πλαστικά γάντια, μάλλον τα φορούσα όταν φύτεψα τους κάκτους, τότε που ήθελα να φυτέψω και τις γαρδένιες, αυτές που δεν άνθισαν ποτέ.

Σημειώσεις παλιών εργασιών. Ορνιθοσκαλίσματα περιττού βάρους.

Γυαλιά ηλίου, αντρικά . Εκείνου ήταν, μοντέρνα, αδιαπέραστα, τα φόραγε

σε κάποιες ξεχασμένες διακοπές, ένα ξεχασμένο καλοκαίρι.

Θα σκέφτεσαι εσύ τώρα αγαπητό ημερολόγιο, πού είναι το τρελό που μου συνέβη, θα σκαλίζεις ανάμεσα στα αντικείμενα.. Όχι δεν υπήρχε τίποτα άλλο. Αυτά μόνον.

Όμως, έτσι όπως στεκόμουν στο ψηλότερο σκαλί κι όλα έμοιαζαν πιο κάτω από μένα, κι εγώ έμοιαζα πιο ψηλά απ’ αυτά, θέλησα ..πώς να στο πω; Θέλησα ν’ απαγγείλω ένα ποίημα για το βαμβάκι. Αυτό που σφάζει απαλά και άσπρα. Για τα πλαστικά γάντια που παρέχουν ασφυκτικά, ιδρωμένα άλλοθι. Φυσικά δεν ήθελα σε καμμία περίπτωση να παραλείψω τα σκούρα γυαλιά που θαυμάσια εκτελούν το ρόλο του ανούσιου απόμακρου. Και πώς να μην αναφέρω κάτι για τις επικές λέξεις που δεν ειπώθηκαν, παρά λίγο. Για τις πράξεις που το μόνο που τους έλειπε ήταν η εκτέλεση, έστω η κακή. Ήθελα να προσθέσω και μια μικρή παράγραφο για τη διπλή μοίρα, αυτή που ριζώνει και την άλλη που έχει 360 επιλογές. Μου έλειπε το ακροατήριο αγαπητό ημερολόγιο, μονομελές, πολυμελές, αρτιμελές. Ίσως και η έμπνευση, μπορεί και το θάρρος. Ξεφύσησα λοιπόν και τίποτα δεν είπα. Στο κάτω-κάτω μου φάνηκε και άσκοπο, εσύ τι λες; Έτσι τα πέταξα χωρίς απαγγελίες, σα να ήταν απλά σκουπίδια που έπιαναν χώρο μέσα στο μουχλιασμένο και υγρό τους κουτί. Αυτό που για πολύ καιρό ζούσε στο σκοτεινό μου πατάρι.

Ξέχασα να σου πω: Κατεβαίνοντας και ενώ κρατούσα σχεδόν ευλαβικά το κουτί που το σκέπασμα του δεν ήταν πια ανέπαφο, ένοιωσα ξαφνικά μικρή μαθήτρια του δημοτικού που μπορεί να φορούσε ακόμα και μπλε ποδιά. Μέσα μου – μέσα μου ξαναλέω – άρχισα να μουρμουρίζω τον πληθυντικό ενός ουσιαστικού, σκαλί –σκαλί και έμοιαζε σαν απαγγελία αυτό, αγαπητό μου ημερολόγιο.

Οι αιώνες, των αιώνων, τους αιώνες…αιώνες.

Αμήν.

Προηγούμενο άρθροsurvivor είναι
Επόμενο άρθροDallas Buyers Club (2013)
ΜΑΡΙΑ ΚΑΝΔΥΛΗ
Ζω σε μια πόλη με θάλασσα, κατάγομαι από μια πόλη με λίμνη. Παντού νερό… Εγώ όμως δηλώνω της γης επειδή δεν μπορώ να δηλώσω αερικό. Γράφω συνέχεια ακόμα κι όταν δεν κρατώ στυλό, ακόμα κι όταν μου λείπει το χαρτί εγώ γράφω. Καταγράφω είναι μάλλον η σωστή λέξη. Επίμονα, επίπονα καταγράφω συναισθήματα: Δικά μου, δικά σου, ό,τι βρώ. Έκρυψα σε ένα βιβλίο τις πρώτες καταγραφές, για να μην τις χάσω. Πλυμένα Λάβαρα και γω υπογράφοντας συγγραφέας του, ταυτόχρονα υποσχέθηκα να συνεχίσω -χωρίς στυλό χωρίς χαρτί- να ψάχνω συναισθήματα : Δικά μου, δικά σου, ό,τι βρω. Πιστεύω στον καλύτερο μας εαυτό όμως δε με ξαφνιάζει και ο χειρότερος. Ονειροβατώ με ρεαλιστικό τρόπο κι έτσι στριμώχνω μια δική μου ανεπίσημη πραγματικότητα μέσα στην άλλη. Την επίσημη. Αγαπώ τις αυθόρμητες πράξεις, απεχθάνομαι τις σκόπιμες απραξίες. Θυμάμαι το χθες, περιμένω το αύριο, ζω το τώρα.